Het leven

Soms overdenk ik in mijn bed, wat het leven eigenlijk is,
Over geluk, pijn en verdriet en alles wat ik mis.
Maar je ervaring maakt je sterk, en je toekomst wordt bepaald,
Door wat je vandaag beleeft, en uit je leven haalt.

Denk goed na over wat je wilt, en bepaal je nieuwe doelen,
Als je verleden kunt vergeten, dan kun je echt weer voelen.
Wees oprecht en eerlijk voor jezelf, en in het algemeen,
Verplaats je in gevoelens van mensen om je heen.

Leer je grenzen te bewaken, en durf anders te zijn,
Je aan principes houden, geen water bij de wijn.
Je werkelijke kracht, om gelukkig te kunnen leven,
Is niet bang of boos te blijven, maar berusten of vergeven.

Leer als je geluk wilt vinden, al heb je nog zo’ n pijn,
Alsof je nooit gekwetst bent, weer verliefd te kunnen zijn.
Al heb je nu veel zorgen, hou je toekomst in je hoofd,
En zie dat alles mogelijk is, als je er maar in gelooft

Het leven gaat goed. Ik begin te wennen aan alle veranderingen, ik begin te begrijpen wie ik ben, waar ik sta en wat ik wil. Het is weer rustig aan het worden, maar tegelijkertijd ook heel druk.

Ik ben weer fulltime aan het werk! Heel snel opgebouwd, want ik wilde graag voor de vakantie weer fulltime aan de slag zijn. En dat is me dus gelukt.
Ik moet er wel eerlijk bij vermelden dat het niet heel makkelijk is, dat het me eigenlijk een stuk zwaarder valt dan ik dacht.
Het kost me heel veel moeite om toe te geven dat ik inderdaad, waarvoor ik al was gewaarschuwd, misschien iets te snel ben gegaan.
En omdat het zoveel moeite kost, zie ik ook weer in de de volgende uitspraak van de deskundigen: een stap terug is altijd moeilijker, kleine stapjes vooruit is beter! klopt.

Het valt op zich wel mee, ik hou het wel vol, maar de balans op de weegschaal klopt niet helemaal. Ik moet alle zeilen bijzetten om te kunnen werken, waardoor er weinig energie over is voor andere dingen. En daar baal ik van, want ik heb juist het afgelopen jaar geleerd dat mijn sociale leven me meer waard is dan werken.

Ik heb constant het gevoel dat ik achter de feiten aanloop, ik vergeet weer van alles, telefoongesprekken gaan moeizaam, ik ben in gesprekken 9 van de 10 keer de draad al kwijt voordat ik een steek heb opgezet en ik maak spontane woordverbasteringen die zo in een Zuid Afrikaans woordenboek kunnen. Grappig, maar ook erg frustrerend. Ik moet weer vragen om begrip van de mensen om me heen. Ik vergeet belangrijke dingen die ze me net hebben verteld, (schriftelijk en in drievoud inleveren dus!!) ben niet meer zo attent als ik wil zijn en ik moet afspraken afzeggen omdat ik word geveld door een spontane, ‘ik kan niet meer, ik zie het niet meer zitten’ bui. Waar ik dan ook wel weer van baal, want willen en kunnen werken nog steeds niet samen.
En ik wilde nou juist weer gewoon normaal zijn.

Hopelijk went het gewoon weer, het werken. Ik weet nog dat ik het eerste jaar dat ik ging werken ook vaak om 8 uur al op de bank lag zonder dat er beeld of geluid binnen kwam.

Wat het overigens ook zo zwaar maakt is dat ik in 4 verschillende groepen werk, dat is nog een stuk vermoeiender dan de hele week je eigen klas.
Volgend schooljaar heb ik mijn eigen groep, dus wat meer rust. Ik heb trouwens groep 5, eindelijk is het plaatje rond bij ons op school! Liever had ik kleuters, maar de mogelijkheid was er helaas niet. Maar ik heb wel heel veel zin in 5!

Maar goed eerst nog een week werken en dan staan er alweer 6 vakantieweken voor de deur, dus dat komt wel goed.
Lekker naar Vlie, waar ik gelukkig zulke goede vervangers heb dat het me echt gaat lukken om maar heel weinig te doen deze zomer. In ieder geval wel lekker Kleine Arena!

Wie ook zin heeft in een heerlijke vakantie op een heerlijk eiland, en wie wel eens wil zien wat die Kleine Arena is, kom gerust langs!

Ik heb weer een nieuwe tent dus genoeg plek, dankzij Annelies! Zij heeft als verrassing een flink bedrag ingezameld voor een nieuwe tent, door zich te laten sponsoren bij de Ladies Run. Ze wilde eerst voor Pink Ribbon lopen, maar toen mijn tent gesneuveld was heeft ze er een persoonlijke actie van gemaakt, ze weet hoe belangrijk mijn uitvalsbasis op Vlie voor me is. Echt een geweldige actie, super vriendinnetje! Bij deze alle lieve mensen die hebben gesponsord, nogmaals bedankt! Ik ga heel hard genieten de komende zomers en zal daarbij vaak aan jullie denken.

Nu maar hopen dat de zon ook nog een beetje mee wil werken om er een heerlijke zomer van te maken…
Ik heb namelijk nog heel veel zonnestraaltjes nodig om mijn reservetank mee te vullen, anders kom ik straks de winter niet door.
Gelukkig heb ik al wat ervaring met het klimaat hier in Nederland, en heb ik de afgelopen tijd geleerd dat die straaltjes ook uit andere dingen te halen zijn.

Fijne zomer!

Ter herinnering aan mijn Albatros junior (1998-2008)

Het gaat goed! Nog steeds erg aan het genieten van mijn eigen huisje.
Ik ben nu 3 volledige dagen aan het werk, ik heb mijn eigen kleutergroep. Over 2 weken komt er weer een dag bij en voor het einde van het schooljaar hoop ik weer full-time aan de slag te zijn.
Na de zomervakantie start ik gewoon weer helemaal met een eigen groep, geen reïntegratie meer, geen ziekteverlof meer. Ondanks dat ik mijn vrije dagen best zal missen, kijk ik er wel naar uit! Toch weer een stapje verder dichterbij een ‘normaal’ leven.

Mijn verjaardag was trouwens super. Wat een weekend, wat een gezelligheid! Iedereen bedankt voor je bezoekje, belletje, smsje, kaartje, krabbeltje, berichtje, enz. Echt heel tof!
Ik was gebroken na het weekend en heb twee dagen in bed moeten bivakkeren om weer bij te komen, maar het was het waard.

Zo op je verjaardag, wanneer iedereen “lang zal ze leven” zingt en je nog vele jaren wenst, ga je toch nadenken over die normaal gesproken zo weinig betekenisvolle tekst. Een liedje dat iedere kleuter op school al kent, maar dat je pas echt kan waarderen als je weet dat de tekst helemaal niet zo vanzelfsprekend is als dat je hem uitspreekt.

Met de overtuiging dat ik nog lang zal leven, denk ik dan ook na over de jaren die al zijn geweest.
De eerste jaren, toen ik nog een kalender boven mijn bed had met hoeveel nachtjes nog bijvoorbeeld. Toen ik nog het hele huis doorzocht op zoek naar mijn cadeautje. (toegeven, dat deed ik vorig jaar toen ik thuis woonde ook nog, maar dat terzijde)

Zo kan ik me nog een jaar herinneren, dat ik echt niks in huis wat ook maar op een cadeautje leek kon vinden. Een paar jaar eerder had ik al eens een schommel gehad die in de tuin stond, dus zelfs de tuin had ik dit keer doorgespit.
Op de ochtend van die bewuste verjaardag zelf, ik geloof mijn tiende, was ik al heel vroeg wakker, stikzenuwachtig want ik had echt geen enkel idee wat ik kreeg.

Ik kreeg een setje houten haringen. Vreemd. Niet gek dat ik mijn cadeautje niet vond dacht ik nog. De haringen waren maar een heel klein onderdeel van mijn eigenlijke cadeau: mijn eerste echte eigen de Waard tent.
Jarenlang heb ik met veel plezier in mijn kapmeeuw gekampeerd. Eerst vlak naast de tent van mijn ouders, toen ietsje verder en uiteindelijk aan de andere kant van de camping op het stafkamp, tijdens mijn eerste jaren werken op de camping.

Toen Renee groot genoeg was (herstel, oud, groot genoeg was ze al vrij snel) voor een eigen tent, mocht zij in mijn tent kamperen en kwam er een nieuwe tent in onze collectie: de Albatros junior. Eigenlijk bedoeld voor mijn ouders als tent wanneer ze er samen op uit zouden trekken, deze was wat makkelijker te verslepen dan hun eigen enorme tent. Maar zolang ze toch nog lekker op Vlie bleven mocht ik hem gebruiken.

En dat heb ik met heel veel plezier gedaan. Ik was ontzettend trots op mijn stoffen huisje, ik schepte er graag over op. Waar hij ook stond, ik voelde me er veilig en thuis. Veel avonturen heb ik ermee beleefd. Veel logees heeft hij geherbergd. Veel keren heb ik nachten doorgeslapen tijdens stormen, vol vertrouwen in mijn tent die toch wel bleef staan, terwijl de halve camping met noodhulp bezig was. Veel keren heeft hij gediend als schuilplaats voor mensen waarvan hun eigen onderkomen was gesneuveld in de storm. Veel stormen heeft hij doorstaan. Tot die ene van afgelopen weekend.

Zaterdagnacht en zondag overdag stond er een dikke oostenwind, met windstoten die zelfs het houten stafgebouw deden kraken.
Een de Waard tent is gebouwd om alle stormen te doorstaan, behalve als er teveel factoren niet meewerken.
Slecht weer komt meestal vanaf de achterkant, dit keer stond de wind recht op de voorkant. Daarnaast stond ik ook nog eens bovenop een duin, vol in de wind. En is mijn tent al wat ouder, dus is het doek wat zwakker.

Na een nacht met maar een paar kwartiertjes slaap (ok, ik lag er ook pas aan het begin van de ochtend in, moet ik eerlijkheidshalve vermelden) trok mijn tentje het niet meer, en scheurde de voorluifel horizontaal doormidden. Snel leegruimen en afbreken mocht niet meer baten, het doek sloeg van de stokken en de stokken vervolgens door het doek met als resultaat een flinke winkelhaak.

Tja, het is maar een tent zul je denken, kanker is erger. Maar het was wel mijn tent, mijn rust en veiligheid de afgelopen jaren, een belangrijke plek voor me.

Komend weekend gaan we hem naar de Waard brengen, om te kijken of hij nog te maken is. Maar zeer waarschijnlijk is hij gewoon op, en zal ik verliefd moeten worden op een nieuwe tent.

Moet ik mijn advertentie voor een leuke man maar veranderen in:
gezocht! Leuke vent, in bezit van een de Waard tent…

Het rijmt in ieder geval leuk.

Er is er één jarig hoera, hoera, dat kun je wel zien dat ben IK IK IK IK!!!

Yeah! 26!!

Na 2 weken ultiem genieten op Vlie, staat er nu een feestweekend voor de deur. Heerlijk, ik heb er zin in!

En zo om 2 minuten over 12 op mijn verjaardag wil ik nog maar eens zeggen:

What doesn’t kill you, makes you stronger!

Zie jullie dit weekend?
Voor nu: weltrusten!

De zon is er weer!

Ik heb in mijn hoofd nog wat zonlicht bewaard, dus ik ben de laatste die lacht

Vanaf Vlieland, een hoognodige update.
Geen bericht is goed bericht, en inderdaad: Het gaat goed!
Ik heb geen zin meer om te schrijven, ik heb geen zin meer om te vertellen hoe het gaat. Het gaat goed, ik voel me goed.

De zon schijnt weer! Niet alleen buiten, maar ook in mijn hoofd.
Het is heerlijk in mijn huis, het is heerlijk weer aan het werk.

Ik werk nu drie dagen in de week, weer een eigen groep. Kleuters dit keer! En ik geniet elke dag weer van ze. Ik vind het ook zo fijn weer te werken, weer deel uit te maken van de maatschappij! Na deze meivakantie hoop ik vier dagen te gaan werken, en voor het einde van dit schooljaar weer gewoon fulltime.

En inderdaad, Vlieland is ook weer van de partij. Dit jaar maar eens niet elk weekend heen en weer, ik doe alleen de leuke dingen. Ik heb het seizoen een beetje voorbereid en ik heb de afgelopen week twee geweldige meiden ingewerkt die mijn werk over gaan nemen. Deze zomer ga ik alleen die twee back-uppen, stagiaires begeleiden en natuurlijk Kleine Arena spelen. En verder ga ik stappen, feest vieren en van de zon genieten!! (Als die zich deze zomer net zo laat zien als de afgelopen dagen dan…)

Met Jonathan gaat het ook goed. Ik mis hem niet eens zo erg, ik ben vooral heel jaloers op wat hij doet en meemaakt. Hij heeft een eigen site waarop je zijn belevenissen kunt volgen: Jonathan in Tanzania
Ik doe hard mijn best om bruiner te worden dan hij (ik mag weer in de zon dit jaar!!!) maar hij leeft daar als een echte Mowgli in the jungle dus ik ben bang dat ik het niet zal redden…

Samengevat: Na regen komt zonneschijn!

En ik beloof wederom dat de volgende update sneller volgt…

Na de storm

En dan zomaar ineens drie nieuwe stukjes op mijn site…

Dit gedicht heb ik een hele tijd geleden ergens gevonden. Ik heb het in mijn eigen woorden een beetje herschreven. Ik weet niet van wie het origineel is, maar ik wilde het toch even hier neerzetten.

Na de storm
Zopas werd ik door de draaikolk uitgespuwd
lichamelijk en emotioneel gekreukeld en kapot
de wervelwind van chaos is net geluwd
gemene valse kronkel in het lot

Als een parabool heen en weer gesmeten
tussen negatief en positief gedachtegoed
onbezorgde zorgeloosheid is vergeten
spontaniteit en speelsheid in negatief tegoed

Zwevend tussen verwerking en doorgaan
net voorbij de afgrond van de angst
aanslagen en verminking doorstaan
maar de onzekerheid knaagt het langst

Na het hele circus, het medische traject
komt nu wat rust en ruimte, hoewel wat instabiel
het dagelijks leven blijft toch steeds doorspekt
met de ziekte die me ongevraagd ten deel viel

Om me heen pak ik brokjes op van mijn oude leven
gek hoeveel je vergeet, hoe vaak je denkt hoe deed ik dat?
ik probeer de dingen weer als voorheen te beleven
niet meer kleurloos, vlak en mat

Waar is de rode draad, de weg, het pad
waar is mijn richting, wat is mijn doel
als ik me besef dat ik nog niet alles heb gehad
bekruipt me soms een diep ontredderd gevoel

Waar ik me aan vastgrijp en omhoog trek
is de voortgang van de stijgende lijn
hopelijk brengt die me naar een plek
waar ik weer mezelf kan zijn

Maar wie was ik ook weer?

13-03-2008 Lang zullen we leven!!

Morgen is een bijzondere dag.

Allereerst is mijn pappa dan jarig, maar het is ook nog eens mijn kankerverjaardag.

Morgen precies een jaar geleden kreeg mijn vader een kankerbobbeltje voor zijn verjaardag. En nee, dat stond zeker niet op zijn lijstje.

Een jaar voorbij. Soms lijkt het alsof de tijd is gevlogen, maar als ik terugdenk lijkt het soms ook wel eens 10 jaar geleden. Er is zo verschrikkelijk veel gebeurd.
De afgelopen dagen zijn veel van die gebeurtenissen weer even voorbij gekomen. Soms was dat fijn, om te zien wat ik allemaal heb overwonnen, soms was het ook minder fijn.

Ook al kan ik er helemaal niks meer aan veranderen en hebben gedachtes als ‘wat als’ en ‘stel nou dat’ helemaal geen zin, toch stel ik mezelf heel soms weleens de vraag: hoe anders was mijn leven gelopen als we die dag een goede uitslag hadden opgehaald?

Dan had mijn medische kennis niet danig verbeterd geweest.
Dan had mijn lijf niet ruim 10 kilo extra gewicht met zich mee gedragen. (in de vorm van zeer vasthoudende vetcellen)
Dan had ik niet geweten wat ‘doodziek’ betekent.
Dan was ik niet kaal geweest.
Dan had ik niet geweten dat angst iets verschrikkelijks is.
Dan had ik niet geweten wat het is om een erfelijke ziekte te hebben.
Dan had ik niet geweten wat een impact dat heeft.
Dan had ik nog twee mooie borsten gehad.
Dan had mijn toekomst nog onbezorgd geweest.
Dan kon ik nog genieten zonder grijze wolk.
Dan had ik een hele stap verder geweest in mijn carrière.

Maar dan had ik ook:

Niet geweten hoe sterk ik eigenlijk ben.
Niet nog eens goed gezien hoeveel mensen nou eigenlijk van mij houden.
Niet geweten dat ik liefde en vriendschap eigenlijk veel belangrijker vind dan ambitie en carrière.
Niet goed beseft hoe lief Jonathan is en hoeveel hij voor me betekent.
Niet goed beseft uit wat een verschrikkelijk warm nest ik kom.
Niet geweten dat gemillimeterd haar me eigenlijk best goed staat.
Geen donkere krullen gehad.
Niet op mijn 25e al geweten wat mijn leven me waard is.
Niet al die geweldige bondgenotes ontmoet.
Niet goed kunnen genieten van kleine dingen.
Niet van dag tot dag kunnen leven, wat eigenlijk veel lekkerder is dan alles maar ver vooruit plannen.
Niet het mooiste huisje van de wereld gehad.

Maar om nou te zeggen dat die kanker dit alles waard was?
Nee. En daarom geef ik mijn vader dit jaar maar gewoon een paar sokken ofzoiets voor zijn verjaardag.

het bobbeltje op wintersport deel 2

Voorwoord
Mijn nieuwe stukje draag ik op aan Jonathan D van Denzen, omdat het hem zo tof lijkt een keer in een voorwoord te worden genoemd.
En omdat hij dat dan ook heeft verdiend.

Jeetje wat heb ik weer een hoop te vertellen.
De afgelopen weken is er heel veel gebeurd.

Het begon allemaal met een weekje ziek zijn. Normaal gesproken zou zo’n griepje in een dag of 2 over zijn, nu was ik er bijna een week door uitgeschakeld.
En het was natuurlijk precies de week dat ik zou verhuizen…

Op mijn verhuisdag zelf heb ik nog de hele dag geslapen, ‘s avonds voelde ik me al een heel stuk beter en kon ik er in ieder geval zelf bij zijn.
Wat een avond was dat zeg! Binnen 2 uur stonden al mijn spullen boven. En dan ook echt al mijn spullen, jemig wat heb ik een zooi!!
Bedankt lieve verhuizers, zonder jullie hing ik nu nog halverwege de trappen!

Ondertussen hebben bijna al mijn spulletjes hun plekje gevonden.
Het is echt heerlijk in mijn huis. De lang gewenste periode van rust is eindelijk aangebroken.

Mijn nieuwe jaar begon in Oostenrijk, in de sneeuw. Daar waar het bobbeltje een bedreiging werd, is het nu afgerond.
Van te voren had ik heel hard getraind om in ieder geval een paar afdalingen normaal naar beneden te komen, maar ik heb mezelf behoorlijk verbaasd door gewoon de hele week keihard te kunnen skieën! Ik had een wat langere rustpauze nodig af en toe, maar daar heeft Jonathan goed voor gezorgd.

Jona dacht dat het grappig was als hij dit jaar met een bobbeltje zou komen, daarom heeft hij zichzelf maar in een onmogelijke houding op de piste gedrapeerd. Gevolg: Een bobbeltje, een gebroken sleutelbeen!
Ik maak er een grapje over, maar erg grappig was het natuurlijk niet. Want het was best pijnlijk, en het gebeurde ook nog eens op de eerste afdaling van dag 2. Einde wintersport voor hem.
En zo hebben we dus ook eens een Oostenrijks ziekenhuis van binnen gezien!

Afgezien van Jona’s val was de wintersport verder heerlijk. We zijn lekker bijgekomen, uitgerust, opgeknapt, bijgetankt, volgevreten, uitgelachen en vol energie teruggekomen.
Ik had een paar dagen nodig om bij te komen, maar dat was het zeker waard.
Na de vakantie werd er ook nog een ‘klein’ cadeautje van opa en oma bezorgd: een supermooie tv! Echt te mooi is ‘ie. Helemaal niet erg dus, om een paar daagjes op de bank te hangen.
Helemaal niet als die bank in mijn eigen huisje staat!

Na de vakantie had ik mijn kankerjaar echt afgesloten. Een nieuw jaar, een nieuwe periode. Patient af, gewoon weer juf Marloes.
Groot was de deceptie dan ook toen ik weer bij herstel en balans binnenstapte. Daar had helaas niet iedereen zulke positieve verhalen zoals ik.
Ik had even totaal genoeg van alle kankerverhalen, en ik schrok tegelijkertijd heel erg van mijn eigen eerste reactie. Ik wilde namelijk heel hard wegrennen, terwijl die mensen me ook best dierbaar zijn geworden ondertussen.

We hebben er later nog over gepraat en het is op zich wel een begrijpelijke reactie. Je wil verder, en daar past geen kanker meer bij. Tijd dus om wat meer afstand te gaan nemen. Ik probeer ook wat minder sites van lotgenoten te gaan lezen, maar die verleiding blijft toch groot.

De cursus duurt nu nog 2 weken, daarna wil ik weer 3 dagen gaan werken. Dat zal wel even zwaar worden, maar het lijkt me heerlijk om weer eens voldaan moe op de bank te liggen.

Zo dat was weer een flinke update. Vanaf nu dan maar wat meer bij gaan houden!

*Ik vergeet hier nog aan toe te voegen dat de uitslagen van mijn mammografieën en echo’s goed waren! Dat had ik nog niet eens vermeld…

Work in progress

Over een week ga ik verhuizen!
En dat wordt hoog tijd, want ik zit er eigenlijk wel doorheen. Ik heb zwaar behoefte aan rust, aan de volgende fase. De afgelopen weken hebben volledig in het teken gestaan van mijn huis. Ik merk dat ik ook nog lang niet op het gewenste energieniveau zit. Ik kan er eigenlijk niks anders meer bij hebben. Het gaat goed, zolang ik het overzicht maar blijf houden. En dat is niet altijd makkelijk als je zoveel dingen door elkaar doet.

Gelukkig heb ik drie geweldige mannen die me helpen. Pappa natuurlijk, die zijn ‘ouwemannetjes’-verlof in mijn huisje aan het investeren is. Hij dacht dat ie vanaf dit jaar minder kon gaan werken. Daar dacht ik anders over, hihi. Hij werkt erg hard en het resultaat is er dan ook naar: het huis is echt schitterend! Ik heb straks een keuken waar iedereen jaloers op is, designed bij Hartman keukens en een beetje van Ikea.

Hij vindt het gelukkig erg leuk om te doen, het is ook een beetje therapeutisch werken voor hem. Maar ook hij zal blij zijn als het klaar is. Dan breekt er een nieuwe periode aan, die in het teken van rust zal staan. Hopen we althans, want we hebben wel gemerkt dat de toekomst niet te voorspellen is!

Mijn twee beste vriendjes Joop en Jonathan hebben ook ongelofelijk veel gedaan. Joop heeft een superbadkamer en toilet gemaakt. Van een paar gehavende muren tot twee superstrakke ruimtes, zo mooi is het geworden. Dat vond ik al toen hij net klaar was, maar nu de ruimtes langzaam aangekleed worden, worden ze nog veel mooier.

Jonathan is de afgelopen weken heel hard bezig geweest. Hij heeft de hele vloer gelegd, kasten in elkaar gezet en allerlei andere klusjes die ik niet kan. Nu is hij ook de enige die pappa’s gereedschap mag gebruiken, dus dat komt mooi uit.

Daarnaast is hij er voor de aftercare, lekker filmpjes kijken in bed en bijkomen. Tenzij het vet enge films zijn, zoals Disturbia gisteravond. Wat een k*tfilm! Ik durfde hem niet eens af te kijken! En daarna durfde ik niet naar de WC in mijn kale huis!

Ik slaap al geregeld in mijn huis. De douche en toilet zijn al klaar, alleen de keuken nog niet. Maar met al die lekkere eettentjes in de straat en de AH om de hoek mis je die niet echt.

In de weekenden is het heel handig voor na het stappen (Hè Lies, weekendpartner!), door de weeks als ik de volgende dag weer vroeg ga klussen is het ook wel lekker. Nou ja, klussen is een groot woord, ik ben vooral bezig met klus-shoppen. AH, Gamma, Ikea, ik ken ze bijna helemaal op mijn duimpje. Ook erg belangrijk, natuurlijk, en shoppen werkt ook nog eens therapeutisch. Echt hoor!

Het komende weekend hoopt pappa de keuken af te maken, dan hebben we nog tijd voor allerlei rottige klusjes zoals de stopcontacten ophangen, enzo. Zondag komt er een getrainde schoonmaakploeg mijn huis onder handen nemen, zodat alle spullen volgende week donderdag in een schoon huis staan. Ik heb tot nu toe zeventien mensen die komen helpen, dus dat wordt een mooie slinger naar boven.

Allereerst staat de komende vrijdag nog in het teken van mijn APK... Voor het eerst weer foto’s maken (mammografie) en de uitslag van mijn bloed.

Vorige week heb ik bloed laten prikken. De aders in mijn chemo-arm zijn nog steeds onbruikbaar. Met veel moeite heeft ze een ader op mijn hand kunnen vinden die nèt genoeg bloed gaf voor 4 buisjes. Wat een gedoe! En dat moet ik de komende jaren nog wel even doorstaan, want in mijn andere arm mag niet meer geprikt worden!

Dat ik ook echt nog voorzichtig moet doen met die arm heb ik gemerkt, ik heb hem al een paar keer overbelast. Eigenwijs als ik ben, luisterde ik niet naar de waarschuwingen van niet mogen tillen en niet te zwaar belasten, en dan fluit je lijf je vanzelf terug. Met de oefeningen van Herstel en Balans gaat het nu redelijk goed, maar ik blijf het heel erg moeilijk vinden om niet over mijn grenzen te gaan.

Maar mijn APK, vrijdag. De uitslag van de foto’s krijg ik als het goed is meteen die dag. Ik ben er niet heel erg mee bezig, maar ik merk toch wel dat ik stiekem erg zenuwachtig ben. Ik ben al eerder op controle geweest bij de chirurg, maar die heeft toen alleen maar het littekengebied gevoeld. Nu worden er foto’s gemaakt en wordt mijn bloedbeeld bekeken.

Als er nog iets achter is gebleven, of iets weer is teruggekomen, zullen we dat nu zien. De kans is gelukkig heel, heel klein. Maar goed, over kleine kansen kan ik ondertussen wel een boek schrijven…

Ik hou jullie op de hoogte!

* De oplettende lezers misten inderdaad mijn moeder in dit geheel. Niet bij naam genoemd, maar iedereen weet dat achter elke man een geweldige vrouw moet staan, vandaar.
Zonder mijn moeder had mijn vader nu nog naar zijn gereedschap gezocht, (of was dat nou juist daardoor?!?) hadden de muren niet zo strak in het behang gezeten, de deurposten niet zo netjes in de verf en waren we aan de vloer, tafel en stoelen geplakt van de vuiligheid. Dat dát nog maar even duidelijk mag zijn!

vrijwilligers gezocht!

Lieve vrienden en familie,

Het is bijna zover, mijn huisje is bijna af! Het einde is in zicht, het gaat erg hard nu.
Daarom wil ik over 2 weken verhuizen!
Netjes op tijd, zodat ik na precies een jaar deze rotperiode kan gaan proberen achter me te laten, mijn leventje weer rustig krijgen op mijn eigen plekje.
Na mijn verhuizing kan ik op wintersport, daar waar de ellende met het bobbeltje vorig jaar begon.

Veel mensen hebben mij in de loop van de tijd hun hulp aangeboden, vandaar dat ik jullie bij deze vraag of je op donderdagavond 14 februari tijd/ zin hebt om te komen helpen verhuizen.

Alle spullen staan al aan de overkant van de straat, bij mijn broer in de kelder. Het hoeft dus alleen overgestoken te worden, maar helaas woon ik wel 3 hoog en is er geen lift. Ik wil daarom proberen een flink aantal mensen te vinden, zodat we een ketting kunnen maken en het hopelijk, net als het uitruimen van mijn vorige huisje, in 2/3 uurtjes is geklaard.

Natuurlijk zorg ik voor de verzorging en de positieve stimulans, sponsen, extran en sinaasappels zullen onderweg worden uitgedeeld. Wie zich op wil geven voor deze vrijwilligerspost kan zich ook bij mij melden.

Wie geen zin heeft om te sjouwen of niet kan op deze dag, maar toch graag zou willen helpen, laat het me dan even weten. Het weekend ervoor moet mijn hele huis namelijk nog schoongemaakt worden, en er moeten natuurlijk dingen worden uitgepakt en in elkaar gezet het weekend na de 14e.

Inschrijven kan tot 14 februari 18.30 uur, via mijn site, per email, telefonisch of persoonlijk.
Mijn dank zal zeer groot zijn!

Liefs, Marloes

Verwerken

Bij mijn cursus Herstel & Balans kreeg ik de opdracht om te formuleren wat ik versta onder verwerken.
Een moeilijke vraag, die mij nu al een aantal dagen bezig houdt.

Wat is verwerken?
De Van Dale beschrijft het als ‘volledig beseffen en aanvaarden’.
Maar als je het volledig kunt beseffen en aanvaarden, heb je het dan ook verwerkt?
Dit dekt voor mij de strekking niet.

Omschrijvingen bedenken voor verwerken is nog te doen: een bestanddeel gebruiken, iets verbruiken, iets af maken, iets maken tot iets anders.

Maar hoe dóe je dat verwerken nou precies?
Stond daar nou maar een duidelijke omschrijving van in het woordenboek; zo moet het.
Maar helaas is dat niet mogelijk.

Verwerken doet iedereen op zijn eigen manier. De één heeft er meer moeite mee dan de ander. Sommige mensen zijn boos en zoeken naar een oorzaak, sommige mensen hebben hun lot geaccepteerd en zoeken naar een positieve manier om er mee verder te leven.
Sommige mensen steken hun kop in het zand, als ik er niet over praat, dan hoor ik niet hoe erg het is, wat ik niet zie dat is er niet. Andere mensen zijn er juist heel open over, hebben er baat bij hun verhaal te delen. Gedeelde smart is halve smart. En als je erover praat, dan ben je zelf weer een stukje kwijt. Ook al gaat het met kleine beetjes.

Van al deze manieren ben ik een mengelmoesje. Boos ben ik wel geweest. Heel emotioneel ook. Berusting, acceptatie, ontkenning, die kwamen allemaal in fases voorbij.

Maar het meeste kan ik me identificeren met de laatste manier: openheid.
Iets wat jullie als lezer ook vast al wel dachten, hihi.

Mijn site is bij mijn verwerking ontzettend belangrijk. Ik schrijf alles van me af, ik krijg dingen meer op een rijtje; ik krijg een overzicht, ik kan mensen duidelijk maken hoe het met me gaat.
Ik vind door mijn site lotgenoten, die mij als geen ander begrijpen.
En die ook weer sites hebben, waar ik weer wat aan heb.
Door dat contact met lotgenoten, kan ik zelf ook meer relativeren. Daarnaast doe ik natuurlijk ook een hoop nuttige tips op.
Soms krijg ik ook reacties van lotgenoten, die steun hebben aan mijn site. En dat doet mij dan ook weer ontzettend goed.

Kortom: mijn site is een belangrijk deel van mijn verwerking en iets dat bij mij hoort.
Ik ben een open en extrovert persoon.

De laatste tijd krijg ik ook weleens reacties van mensen, die mijn site niet begrijpen. Reacties van mensen, die heel anders in elkaar steken dan ik. Die verwerken liever bij zichzelf houden, die bij wijze van spreken hun vuile was niet op straat zouden gooien.
Die mijn stukjes te persoonlijk vinden en er niet mee geconfronteerd willen worden.
Dat is voor mij wel eens moeilijk. Maar natuurlijk snap ik dat iedereen zoiets op zijn eigen manier doet, en heb daar ook respect voor.
En hopelijk, hebben zij dat dan ook voor mij en mijn manier.

Weer even terug naar verwerken.
Mijn site is dus erg belangrijk, maar met alleen deze site kom ik er niet. Af en toe zal ik ook dingen weg moeten stoppen. Of erover moeten praten, soms met behulp van deskundigen.
Ik zal een nieuw evenwicht moeten leren vinden. Dat zal lukken door wat balast overboord te gooien, of door alles een goede plek te geven.
Ik zal de kanker een goede plek moeten geven. Figuurlijk dan natuurlijk, want de kanker zelf komt mijn lijf niet meer in hoop ik.
Geen plaatsje in mijn lijf dus, maar een plaatsje in mijn leven.

Ik denk dat ik straks een heel stuk verder ben als ik mijn eigen leventje weer kan oppikken, in mijn eigen huisje. Weer lekker aan het werk. Als ik weer wat meer op conditie ben na mijn cursus, zodat ik niet meer elke dag tegen die kanker oploop. Het loopt me af en toe namelijk nog behoorlijk in de weg!

Maar misschien val ik ook wel in een gat, als er weer wat meer rust en regelmaat in mijn leven is.

Kortom, verwerken is geen eenzijdig begrip, het is geen methode die je voorschrijft hoe het moet. Het is voor iedereen anders, en dat zal je gaandeweg zelf moeten ontdekken.
Dat is vaak moeilijk, maar stap voor stap (daar heb je ‘m weer!!) kom je er wel.
Wat is gebeurd, is gebeurd, later is morgen maar ik leef vandaag.
En daar ga ik maar van genieten!

En nu deze hersenspinsels maar eens op mijn site verwerken…