Lekker naar Vlie!

Ik voel me nog steeds moe, maar tegelijkertijd raast er nog een enorme adrenaline door mijn lijf. Ik merk ook dat niks me meer echt boeit, normaal kon ik enorm stressen als ik haast had, nu niet. Ook wel fijn.

Om één uur was ik in het ziekenhuis voor een gesprek met de mammacare verpleegkundige. Zij gaat mij begeleiden, voor, tijdens en na de operatie. Ik had achteraf het gevoel dat dit gesprek niet echt zin heeft gehad, dat kwam ook doordat Dokter van Nes ons gisteren alles al had verteld. We hebben daar toen bijna anderhalf uur op het spreekuur gezeten. Dat was erg fijn, te weten dat er de tijd voor me wordt genomen. Iedereen in het ziekenhuis leeft erg mee, ik kan overal zo doorlopen en alles wordt geregeld. Je kan merken dat ik toch een ‘speciaal geval’ ben. Dat stelt me ook wel weer gerust, iedereen is nu erg alert natuurlijk.

Dokter van Nes heeft trouwens gister ook verteld dat zij altijd in contact staan met specialisten uit de Daniel den Hoed kliniek. Ik kon kiezen naar welk ziekenhuis ik wilde: Het Albert Schweitzer of Daniel den Hoed. In eerste instantie dacht ik Daniel den Hoed; dat is natuurlijk een gespecialiseerd ziekenhuis. Maar na meerdere verhalen van mensen die ervaringen hadden met beide ziekenhuizen blijf ik toch in het Albert Schweitzer. Ook omdat dit ziekenhuis gewoon goed voelt. Ik dacht dat als er misschien nog iets ineens tevoorschijn zou komen, ik dan beter af was in het Daniel den Hoed. Maar nu weet ik dus dat ze toch samenwerken en dat het dus niets uitmaakt.

Na het ziekenhuis ben ik met Jonathan naar Vlieland gereden. Best wat file gehad, ik was kapot toen we in Harlingen kwamen.
Cees en Tonny en Sanne en Arjen zaten ook op de boot. Cees heeft nog een ontzettend mooi gedicht geschreven. Ik kon er niet eens meer om huilen, zo moe was ik. Ik stond al helemaal op de automatische piloot. Bij Vicky aangekomen heb ik even m’n verhaal gedaan en ben daarna mijn bedje ingekropen. Het is fijn om bij Vick te zijn, ook een heerlijk positief en nuchter persoon.