The day before...

Vandaag zou een rustig dagje worden, lekker uitrusten voor morgen.

Ik wilde alleen even naar school om mijn rapporten op te halen. Ik had afgesproken om tussen de middag even te gaan als de kinderen er niet waren, maar dat liep even in het honderd!
Ruim voordat de bel ging plopte het eerste hoofdje al op onder het zonnescherm. “De juf!” Zo snel als ‘t koppie voor het raam verscheen was het ook weer weg, om even daarna met een vriendinnetje terug te komen. En binnen tien seconden plopte het een na het andere hoofdje omhoog. Zo grappig! En ineens wilde ik ze ook even heel graag allemaal zien. Ik heb dus maar even gewacht tot ze allemaal in de klas zaten en ben toen even gaan kijken.

Ik weet nu hoe Sinterklaas zich moet voelen. Mocht ik ook nog eens niet meer voor de klas willen dan solliciteer ik voor zijn baan.

Maar wat een lieverds waren het! Ik kreeg ontzettend veel vragen, vooral over wanneer ik nou terug kom, waarom ik dan niet terug kom, of ik ook niet alleen de laatste week terug kom, of ik mijn verjaardag nog wel kom vieren, enzovoorts. Ze missen me duidelijk… En ondanks dat mijn leven even radicaal op z’n kop staat, mis ik hen ook! Ik hoop dat ik nog vaak langs kan komen straks.

Het was ook erg fijn om mijn collega’s even te spreken. Ook uit die hoek komen zoveel lieve reacties. En Leo, inderdaad, ik mis de humor af en toe wel hoor! Ik blijf bobbeltje trouwens gewoon bobbeltje noemen. Ik ben het er mee eens dat Nero erg goed bij ‘m past, maar ja zodra je iets een naam geeft ga je je eraan hechten en dat moet natuurlijk niet! Ik moet ook vooral niet aardig tegen hem gaan doen, stel je voor dat ‘ie zijn vriendjes erbij haalt.

Ik zit nu thuis, ga zo lekker douchen en dan naar bed. Jonathan is nog steeds bij me, ik heb weer veel aan ‘m. Al is het alleen maar omdat het in je eentje niet leuk is om om de Lama’s te lachen!

Morgenochtend vroeg moet ik in het ziekenhuis zijn.
Eerst krijg ik een radio-actieve vloeistof ingespoten. Daarmee kunnen ze later tijdens de operatie de poortwachterklier vinden, die ze er ook uit gaan halen. Ik word waarschijnlijk aan het begin van de middag geopereerd, en met een beetje geluk kan ik ‘s avonds al naar huis. Maar in principe moet ik een nachtje blijven.

Ik zal aan Jonathan of iemand anders vragen of ze een berichtje op mijn site zetten dat het goed is gegaan. (Waar we natuurlijk gewoon vanuit gaan!) Je kan ook altijd bellen, Jonathan zal mijn telefoon opnemen, als ‘ie daar zin in heeft. Dat weet je maar nooit met een van Denzen haha!

Dan wil ik jullie allemaal nog heel erg bedanken voor alle succeswensen. Ik heb een schorre stem van al het praten vandaag! Jullie zijn echt top. Jullie denken misschien dat jullie niks voor me kunnen doen, het is denk ik een machteloos gevoel, maar jullie hebben geen idee hoe goed al die berichtjes, telefoontjes en smsjes voelen. Ik moet het alleen doen, maar dat gevoel heb ik zeker niet. Super! WE komen er wel!

Tot morgen. Ik hoop dat ik zelf wat kan schrijven, maar ik ga er maar niet van uit. In ieder geval tot snel!