Wederom met een hoog tranentrekkende pappa's gehalte...
Een marathon
Door gastschrijver Pappa
“Erg zenuwachtig?”, vraag ik als we op weg gaan voor alweer de vierde kuur. Ik merk dat ze gespannen is. “Valt mee, ik hoop dat ze gelijk goed prikken.” Ze glimlacht maar ik zie dat ze zich groot houdt.
Onheilspellende wolkenluchten scheren over het landschap. Hoewel de langste dag net geweest is lijkt het even niet op de zomer. Het wordt een onstuimig, nat en koud weekje volgens de weervrouwen en mannen. Ik parkeer op een plekje vlak naast de ingang van het ziekenhuis, kunnen we zo de auto inrollen als we klaar zijn.
Binnen vinden we snel onze weg. Verdwalen doen we na vier maanden ziekenhuizen aflopen niet meer. “Laat mij nou op al die met virussen besmette liftknoppen drukken,” opper ik als ze weer net iets sneller als ik de lift geactiveerd heeft, “geen risico lopen nu je weerstand zo laag is!” Ik voel me een beetje als een bodyguard van Michael Jackson.
Op de afdeling is het druk, er zijn nog één stoel en twee bedden vrij. Ze kiest voor de stoel. De andere vier stoelen zijn bezet door lotgenoten. Marloes groet ze, ze hebben elkaar al ontmoet op eerdere “chemo maandagen”. Ervaringen over bijwerkingen van medicijnen met ingewikkelde, maar probleemloos uitgesproken Latijnse namen worden uitgewisseld. Vrouwen met borstkanker, het schept een band.
De verpleegster legt het infuus aan en prikt, tot grote opluchting van Marloes, mij en de overige aanwezigen, in één keer goed. Ik kan haar wel zoenen, ik hou van mensen die goed zijn in hun vak.
In anderhalf uur worden 5 zakjes met verschillend gekleurde chemicaliën in haar aderen gelost. We beginnen met een zakje rode vloeistof. Ik vind het een rotgezicht en wordt er zo triest van. Maar dat laat je natuurlijk niet merken.
Om me een beetje nuttig te maken geef ik gedisciplineerd aan Marloes de resterende druppeltijd tussen de verschillende chemozakjes door. Ik haal een fles cola light op in de ziekenhuiswinkel, maak een beschuitje met dik roomboter en hagelslag voor haar klaar en plunder (op haar verzoek) de koekjestrommel van de afdeling.
In de stoel naast haar heeft een lotgenote het heel moeilijk, ze blijft overgeven en moet het vervelende advies van de zuster verwerken: de komende nacht in het ziekenhuis aan het infuus blijven om niet teveel vocht te verliezen. Alle lotgenoten leven met haar mee, de sfeer is ineens anders.
Bij het laatste infuuszakje gaat het ook met Marloes even mis. Ze trekt wit weg en de cola light, het beschuitje, de kaakjes en het ontbijt van die morgen komen er weer uit.
“Ik kan er niet tegen als een ander overgeeft, heb ik in mijn klas ook als één van de kinderen ziek is”, legt ze de verpleegster uit. De zuster vindt het blijkbaar een geldig excuus, want wij hoeven geen nacht aan het infuus te blijven en mogen, nadat het laatste chemozakje is uitgedruppeld en het infuus is verwijderd, naar huis.
Als we thuis zijn kruipt ze in bed, de misselijkheid is weg maar ze voelt zich duizelig en moe. Als de andere meiden thuis zijn van werk en school eten we met elkaar, Marloes eet pasta met garnaaltjes. Ze heeft nog de kleur van haar eerste zakje chemo. Ze voelt zich slecht maar klaagt niet.
Na het eten ga ik naar haar (oude) huisje om de gordijnen, lampen en kasten, die ik een klein jaar eerder heb opgehangen en in elkaar gezet, weer af te breken en verhuisklaar te maken. Ik werk een uurtje door en tijdens het klussen overdenk ik de dag. Waarom gaat het allemaal zo snel, waarom wordt alles niet gewoon normaal?
Als ik na een uurtje weer thuiskom zit ze in de kamer op de bank, ze ziet er echt beroerd uit. Doffe ogen en een wit bekkie, ik zie dat ze zich heel slecht voelt.
Als ik verslag uitbreng en vertel dat alles praktisch verhuisklaar is, glimlacht ze om vervolgens verschrikkelijk over haar nek te gaan. Snel en rustig helpt Tonny haar met een nat washandje en een doos tissues. Ik spoel de emmer om en haal een glas water.
“Ik wil het niet meer, ik kan het niet meer,” snikt ze huilend. We proberen haar te troosten, maar voelen ons eigenlijk machteloos. Ik probeer haar te troosten: “Dit is jouw marathon, daar is de Coolsingel, je bent er bijna, nu moet je door!”
Als de misselijkheid wat gezakt is brengt Tonny haar naar bed. Ik heb erg de behoefte om bij haar te kruipen, het boekje over het Eekhoorntje (als kleuter haar lievelingsboekje) te pakken en haar te knuffelen en voor te lezen, net als vroeger. Maar ik ben te laat, als ik boven kom ligt Tonny al bij haar, ze streelt de stekeltjes op het kale koppie dat nog witter is dan het kussen. Het is zo’n mooi, vertederend moment, moeder en dochter, mijn meiden.
Die nacht slaap ik weer slecht, ik lig te waken. Hoor ik de WC, is er iemand beneden, hoor ik een huilend kind? Als de wekker gaat en ik opsta om te gaan werken is alles rustig, iedereen slaapt.
In de loop van de morgen krijg ik op het werk een SMS-je van Tonny: “Alles OK. Marloes heeft lekker geslapen, voelt zich goed.” Op slag ben ik weer vrolijk, weer gescoord, als dit geen gewonnen wedstrijd meer is! Nog één bocht en we zijn op de Coolsingel.
“Hoe gaat het met Marloes?” vraagt een collega. “Het gaat goed,” is mijn antwoord. Het lukt me te antwoorden met een lach op mijn gezicht, het lukt me zelfs als mijn hart huilt.
gastschrijver thuisReageer ↓
Volgende stukje:
En zo varen we lachend, de zon tegemoet!
Naar de voorpagina
Reageer
Hoi marloes,
Jou verhalen doen mij al wat ,maar het verhaal van je vader geeft toch wel kippenvel.
Fijn om ze om je heen te hebben wens je nog veel sterkte enhoop je gauw op vlie te zien.
Moeder van theo oosterbaan[ halve marathon]
jeetje,zeg,denk,schrijf,ik nog na snikkend.
lief broertje
Marloes,
Heb net je blog gevonden, en ik loop de hele dag aan je te denken. Heel veel sterkte deze week, en jouw vader…. dat is er een uit duizenden!
Vanuit Amerika,
Jeanine
Lieve Papa van Marloes,
Ik ken u niet, maar zoals ik het lees bent u een geweldig mens. Onderschat je aanwezigheid, steun en “er gewoon zijn” voor Marloes niet. Papa’s en mama’s als jullie zijn gewoon onmisbaar. Vooral als je ook nog eens zo jong bent als Marloes. Het valt allemaal niet mee, maar de weet dat er iemand onvoorwaardelijk voor je is, is zeker HEEL belangrijk. Eens lekker gewoon weer “klein” zijn op sommige momenten ook….
Tranentrekkend schrijf je (ik voel me maar zo vrij om “je” te schrijven, dat is wat makkelijker) zelf al…...dat is het zeker. ppppffffff. Zorg goed voor Marloes, maar dat is aan jullie over te laten, dat lees ik wel.
Lotgenootjes…..ja dat schept een band. (ik ben ook zo’n lotgenootje en ook nog heel jong ,24 jaar nu). Ik had me voorgenomen niet al teveel “nieuwe” verhalen meer gaan volgen omdat ik probeer wat los te komen van mijn “borstkanker”(nou ja helemaal los kom je nooit) en mijn eigen leventje weer op te pakken, na een rotperiode (zo zullen we het maar noemen). Maar Marloes haar verhaal greep me meteen…..ik denk gewoon omdat ze een onwijs toppertje is!!!!!...en van ongeveer dezelfde leeftijd.
Een dikke knuffel voor jullie allemaal! En Marloes….nog eentje meis, ik snap dat je het heel zwaar hebt nu en dat je er niet aan denken moet op dit moment, maar ik weet dat jij ook die laatste aan kunt! Je bent ijzersterk, een dikke kus voor jou!
Veel liefs van Barbara
Oh, wat had ik van de week met je te doen, meisje. Dus wat ben ik blij om net van mama te horen dat het een stuk beter gaat dan net na je vorige kuur! Dat je kanjers van ouders hebt, weet ik al jaren, maar de grootste kanjer ben je toch echt zelf. Dus kop op, Marloes, je bent er bijna!
Liefs en kus van Marion
Hee scheet.Blij om te horen dat het weer een klein beetje beter met je gaat.. Kom op nog een bocht en dan komt de finish.. Daar sta ik dit keer voor jou!!!! x Tim
Kwam via via hier terecht. Wat goed dat je dit zo allemaal beschrijft. Nu weet ik pas echt wat iemand doormaakt die deze ongelooflijke rot ziekte heeft.
Wat een kippenvel gevoel geeft dat verhaal van je vader zeg.
Kop op Marloes, inderdaag nog 1 bocht en dan is de finish in zicht. Je kunt het!!
Wat een prachtig verhaal hugo. Een slopende marathon met nog 1 bocht en de finish in zicht. Hopelijk is de laatste bocht voor jullie allemaal een kleintje.
Liefs Sanne en Arjen
PS Groetjes aan je meiden
Tranen met tuiten hoor bij dit stukje. Ik weet dat mijn ouders ook zo’n verdriet hebben dat dit mij nu voor de tweede keer overkomt…...
Bedankt voor je reactie op mijn log. Toch wel prettig om verhalen te lezen van vrouwen die in hetzelfde schuitje verkeren. Het steunt me, maar maakt me ook wel eens bang over wat me nog te wachten staat. Morgen mijn tweede kuur en ik duim me gek, dat hij maar net als de eerste mag verlopen.
Dinsdag mijn haar eraf laten halen en nu loop ik met mijn schitterende pruikje. Het voelt alleen nog niet als “van mezelf”, ik loop alsof ik een hoedje op heb. Alles went, hoop ik…. We verleggen onze grenzen gewoon iedere dag weer.
Sterkte meid, ik blijf je volgen.
Lieve Huug,
Bedankt voor je mooie stukje. Komen er eindelijk eens die opgekropte emoties uit. Ik bof met zo’n lieve vriend, maar ik heb er ook een hele fijne familie bij gekregen. Ik prijs mij gelukkig.
Nu op naar Antwerpen om de verjaardag van je oudste zoon te vieren. Zal vandaag veel moeten drinken om mijn vochtgehalte op peil te brengen. Veel verloren via de wangen. Ik zie jullie snel weer. kus
Hee Marloes,
Zet hem op! Je bent bijna daar:) En als iemand levenslustig genoeg is om dit te kunnen dan ben jij het wel. Gelukkig heb je veel mensen die van je houden om je heen. Ik volg het allemaal een beetje op afstand, het is al zo lang geleden dat ik je gezien heb. Maar uit het oog is zeker niet uit het hart. Kom op kanjer!
Liefs,
Martijn
Prachtig omschreven Pa van Marloes. Vooral de laatste zin hoe gaat het.. goed. Zo herkenbaar.
Bij mij hadden afgelopen week na het lezen ook de waterlanders al gelopen, heb er even over nagedacht of ik het mijn ouders (ruim 70) zou laten lezen,toch maar gedaan.
Waren ook geemontioneerd en zo samen ook weer even kunnen huilen.
Lieve Huug, en de rest!
Heb je verhaal maar liefst 4 keer gelezen, en 1 keer het helemaal vertaald voor Pablo die ook veel met jullie meeleeft. Geef jij je meisjes allemaal een dikke knuffel van me! Mis jullie! Maar tot snel, nog 45 dagen dan kan ik jullie allemaal weer een knuffelen, gelukkig is de marathon dan eindelijk voorbij! Heel veel liefs, ik denk aan jullie!
xxxLoesje
Wat een boel gedachten dwarrelen er nu door mijn hoofd. Klote dat je jezelf al meteen zo rot voelde. En wat hoop ik dat je je inmiddels al weer wat beter voelt. Laat dat dan maar snel weten aan je mede-lezers….
En pas vorige week stond je nog te stralen op de ouder-bedankavond.
Wat kan die vader van jou mooi zijn ziele-roerselen omschrijven zeg… en wat fijn dat hij het even overneemt als jij het misschien niet ziet zitten.
De tranen stroomden zeker… Wat zouden je ouders graag jouw leed overnemen en wat willen zejou graag beschermen voor de boze buitenwereld. Wat je wint met deze periode is dat jullie met elkaar als gezin een onbreekbare band hebben voor het leven, deze periode is straks ook heel waardevol om op terug te kijken. Maar nu, vooral vooruit kijken en weer opklimmen uit dit dal! Tsjakka!
knuffel van joy’s moeder
Lieve Marloes,
ik heb al een tijdje nix van me laten horen. Sorry daarvoor, ik leg het nog wel uit. Toch wil ik je laten weten, dat ik verschrikkelijk trots op je ben. Ik vind je super, the best! Kus Yvette
Wat heb je toch een lieve papa he!!!
Knuffel voor jullie allemaal xxx
Hoi Hugo,
Het zit er gelukkig bijna op voor jullie (ja, zo’n ziekte heeft uiteindelijk het hele gezin in zijn greep)Nog even veel sterkte gewenst. Groeten van Vlieland.
Lieve Marloes.Ik heb een geweldige vader, maar die van jou mag er ook zijn Marloes. Hugo wat een super verhaal. Die laatste bocht gaan jullie zeker redden. Liefs ook voor die andere 2 meiden.Sya