En zo varen we lachend, de zon tegemoet!

Vandaag vertrok ik met grijze wolken en af en toe flinke regenbuien richting Vlieland.

In Harlingen was het noodweer, maar eenmaal op de boot bij Robert zagen we in de verte al wat zonnestralen door de wolken komen. Robert zei al: “Let maar op, op Vlie schijnt gewoon de zon!” En inderdaad! Mijn fijne eilandje lag in de stralende zon, met een grote krans van donkere wolken eromheen. Heel bijzonder om te zien.

Een situatie ook die precies mijn leven op dit moment schetst: Een boel donkere wolken met af en toe een fikse regenbui, maar in de verte schijnt de zon.

De afgelopen kuur is weer helemaal achter de rug. Het begon vrij zwaar, zoals in het stukje van mijn vader al te lezen was. Ik zag het ook echt even helemaal niet meer zitten. Het ziek zijn met alle beperkingen die daarbij horen, ik was het zo verschrikkelijk zat en ik voelde me echt beroerd. Maar gelukkig krabbelde ik na de eerste vervelende dagen bijzonder snel weer op, en was de kuur uiteindelijk één van de minst zware.

Het is erg fijn dat ik zo ben ingesteld dat ik de postieve momenten erg goed kan onthouden, maar de rotmomenten vrij snel weer ben vergeten. Als ik er middenin zit is het afzien, maar achteraf valt het dan wel weer mee.

Maandag moest ik naar het ziekenhuis voor een intake gesprek over de komende periode: de bestralingen. Ik had zelf in gedachten dat ik eerst lekker op vakantie zou gaan en dan eind augustus zou starten. Eerst even lekker bijtanken. En niet alleen ik, maar ook mijn ouders zijn daar hard aan toe.

Nu bleek in dat gesprek dat ik 3 tot 4 weken na mijn laatste chemo al moest beginnen. Dat was even schrikken! Dat zou dus geen Kleine Arena worden, en maar kort op Vlie.

En wat doe je dan… Ik mag natuurlijk zelf de beslissing uiteindelijk nemen wanneer ik wil beginnen, maar ga je tegen iemand in die er zijn vak van heeft gemaakt? Ik heb er zelf ook altijd een hekel aan als ouders proberen mijn manier van lesgeven te beïnvloeden.

En waarom zou je gaan discussieren over zoiets onbenulligs als vakantie terwijl je met kanker te maken hebt??

Maar zo onbenullig is die vakantie voor mij niet, ik heb het echt heel erg nodig om weer even op kracht te komen. Er zit een lichamelijke kant en een geestelijke kant aan deze ziekte, ik denk zeker dat het tot nu toe zo goed gaat doordat het geestelijk ook goed met me gaat.

Ik kan nog altijd de zon in de verte zien, zeker met mijn huisje in het vooruitzicht. Maar het wordt echt steeds zwaarder en alle bijkomende dingen beginnen me af en toe best op te breken.

Het constante vergeten van dingen bijvoorbeeld, ik kan soms niet eens meer op de namen van heel normale voorwerpen komen. Het niet meer goed kunnen volgen van gesprekken, omdat ik zo snel afgeleid ben. Het gewoon een uur later alweer vergeten wat iemand heeft verteld. De vermoeidheid, ik word er erg chagerijnig van om te merken dat ik de conditie heb van schildpad die aan een springveer vast zit. Ik wil wel veel maar ik kan het allemaal niet. Mijn geur en smaak die anders zijn. De irriterende wondjes aan mijn slijmvliezen.

Allemaal hele kleine dingetjes waar ik ook helemaal niet over wil zeuren, maar alles bijelkaar zorgt het er wel voor dat ik het redelijk zat begin te worden.

Het is ook gewoon een heel vervelend idee dat je een gezond lichaam, stelselmatig aan het afbreken bent. Ben ik net weer een kleine beetje opgeknapt van die chemische troep, komt de volgende lading gif alweer binnen. Een beetje dweilen-met-de-kraan-open idee.

Maar… Het einde is zo dichtbij! Ik hoef er nog maar één! En het maakt me echt geen ruk uit hoe zwaar die zal zijn, het is de laatste! Elke minuut is de laatste minuut, elke druppel is de laatste druppel. En de emmer loopt lekker niet over, want het gevoel van overwinning komt al naar boven. Ik hoor Lee Towers al zingen! “You’ll never walk alone!!” En dat doe ik zeker niet, jullie zijn allemaal echt super supporters!!

Maar, terug naar de bestralingen: Na overleg met dokter v/d Bosch en met Carla die dezelfde beslissing moest nemen, heb ik besloten dat ik toch lekker op vakantie ga en mijn bestralingen 1 á 2 weken uitstel.
(klik op Carla’s naam voor haar site. Zij loopt 3 dagen voor met haar chemo’s op mij, wel interessant misschien om te zien hoe een ander het ervaart.)

Als er al kankercellen in mijn lichaam achtergebleven waren zitten die nu echt te bibberen in een hoekje na al dat chemische geweld. Die komen daar echt zo snel nog niet uit! Ik geloof ook niet dat het uitstellen veel kwaad kan.

Ik heb tot nu toe het geluk gehad dat al mijn kuren door konden gaan, voor hetzelfde geld was één van de kuren uitgesteld en begon ik dus sowieso later met bestralen. Nou moet je natuurlijk altijd van het optimale genezingsproces uitgaan, maar toch. Ik sta er helemaal achter. Dus gewoon lekker vakantie en hopelijk Kleine Arena dit jaar!

Nu eerst weer lekker een weekje bijtanken, zodat die laatste kuur er ook nog wel even bij kan. Nothing can beat me!