'Mijn vriendin kreeg borstkanker'
Een tijd geleden las ik op het amazones forum een oproep waarin een vriendin van iemand met borstkanker werd gevraagd voor een interview in het tijdschrift Glamour.
Ik zat toen bij Vicky thuis en gaf dat aan haar door. We hebben op dat berichtje gereageerd en een tijdje geleden kregen we er antwoord op. Eveline, de journaliste, had mijn site gelezen en het leek haar erg leuk om ons, en dan vooral Vicky, te interviewen.
Vandaag heeft Vicky uiteindelijk bijna twee uur met Eveline aan de telefoon gezeten. Een pittig gesprek, waarbij bij Vick toch wel een boel emoties loskwamen. Vicky maakt het allemaal van heel dichtbij mee en heeft mij al door heel wat moeilijke momenten heen getrokken, maar over haar eigen gevoel rond dit hele gebeuren had ze nog nooit echt zo openhartig gepraat.
Als je het allemaal zo op een rijtje zet, dan is het ook wel erg heftig. Als je er middenin zit gaat het prima, het is mijn leven op het moment, maar als je het dan weer even vanaf de zijlijn bekijkt is het toch echt wel een pittig verhaal.
Ik vond het heel bijzonder en ontzettend lief van Vicky dat ze dit heeft gedaan. Het was voor haar niet makkelijk, het is niet zo’n uiter, maar het heeft ons wel weer een stukje dichter bij elkaar gebracht. We hebben het interview net gelezen en het wordt volgens ons erg mooi. Het komt in het oktobernummer van Glamour te staan, eind september in de winkels.
Na het interview hebben we een emotionele maar zeer gezellige dag gehad. Het was stralend mooi weer, genieten! Er moesten foto’s gemaakt worden voor bij het interview. Nou… Wie vanmiddag bij de strandovergang bij de Bolder was en zich afvroeg wat daar in godsnaam aan de hand was: Wij waren het maar! Uit de ruim honderd foto’s hebben we er gelukkig toch nog wel drie leuke kunnen kiezen, haha!
Door dat hele interview ben ik weer erg gaan nadenken. De doktoren hadden me aan het begin van dit hele proces al gewaarschuwd: In het begin kom je om in de aandacht, maar dat ebt later wel weg.
En dat is inderdaad ook zo. Het is een cliché, maar in moeilijke tijden leer je echt je vrienden kennen. Met sommige mensen wordt de band veel hechter, sommige mensen verdwijnen, er komt steun uit onverwachte hoeken, ik leer nieuwe mensen kennen. Je gaat nadenken over vriendschappen, leert het waarderen of vraagt je juist af wat je in iemand zag.
Ik klaag absoluut niet over een tekort aan aandacht, sterker nog, ik voel me af en toe net Maxima. Ik denk dat ik straks ook echt moet gaan afkicken van al die aandacht.
Maar het wordt wel minder; anders. De mensen die aan het begin dagelijks naast mijn bed zaten, zijn nu weer druk met hun eigen leven en dat doet soms wel een beetje pijn. Omdat mijn leven zo stil lijkt te staan af en toe, omdat ik me af en toe zo verschrikkelijk nutteloos voel. Omdat ik me soms machteloos voel omdat ik niet goed kan uiten hoe het nou echt met me gaat.
Ik ben zelf ook wel heel slecht in het ‘om hulp’ vragen. Ik red het allemaal zelf wel, en het gaat ook wel goed. Op de momenten waarop ik het moeilijk heb lukt het ook niet altijd om naar iemand toe te gaan. Het is of een onmogelijk tijdstip, of iedereen is gewoon druk. En de momenten waarop het even wat minder gaat, komen ook zomaar op. Om hulp vragen blijft moeilijk!
Doordat ik zelf zo positief ben, en altijd antwoord dat het prima met me gaat, geef ik misschien zelf ook wel een beetje een verkeerd beeld. Vrij weinig mensen weten eigenlijk hoe het echt met me gaat, veel te weinig. Ook mensen die eigenlijk heel dicht bij me staan. En dat moet ik toch echt een beetje gaan veranderen, want ik merk dat ik me eraan ga ergeren dat mensen om me heen af en toe doen alsof er niks aan de hand is. Ik ‘vervreemd’ een beetje van de mensen die normaal gesproken dicht bij me staan heb ik soms het gevoel. En ik heb die mensen gewoon hard nodig.
Want ondanks dat het heel erg goed gaat en ik prima mijn hoofd boven water kan houden, soms kan ik wel wat mensen gebruiken die me helpen met watertrappelen in de draaikolk die mijn leven op dit moment is.
Het is allemaal niet niks! Ik kan het niet anders omschrijven dan een zware aanslag op je lichaam een geest, waar je uiteindelijk sterker uit komt, maar waar je toch wel even doorheen moet. Al die troep die je binnenkrijgt met die chemo’s, alle bijwerkingen waar ik letterlijk en figuurlijk af en toe doodmoe van word, maar ook alle keuzes die je moet maken en die me nog te wachten staan, en de onzekerheid waar je voortaan mee moet leven. Het feit dat je leven geleefd wordt en dat ineens niet alles meer vanzelfsprekend is.
Sommige mensen kunnen er natuurlijk ook gewoon niet zo makkelijk mee omgaan. Dat neem ik ook niemand kwalijk! Het is ook niet niks, en niet iedereen is even makkelijk met woorden.
Pfew, wat een heftig stukje. Ik heb lang getwijfeld om het ook daadwerkelijk op mijn site te zetten, maar ik doe het toch. Het is tenslotte mijn dagboek, en ook dit hoort bij mij.
Reageer
dikke kus!!!!!!!
hey liefje,
ik zit hier met tranen in m’n ogen ( en m’n kindjes komen zo al)... hele dikke kus,
Je bent een machtig mens,ook om dit te kunnen en durven schrijven.De mensen die van je houden blijven bij je.Voor sommigen is het moeilijk weten er geen weg mee,maar jou dagboek ontroert. marianoosterbaan vlieland
Zet em op wijffie!
Luf joe!
Hoi Marloes,
Mooi geschreven, zoals alles voor jou nu is op dit moment. Het ís ook allemaal niet gemakkelijk en ik vind het heel dapper van je dat je zo naar jouw situatie en omgeving durft te kijken. Dat mensen op een bepaalde manier reageren en dat je toch ook wel beseft dat dat misschien deels komt door het beeld dat je zelf schept ‘Het gaat prima met mij’!
Het is ook niet niks Marloes, dat is gewoon zo. Emotioneel lijkt het me ook erg zwaar, je leven is nu ‘zo alles wat het hiervoor niet was’. En je wordt voor allerlei keuzes gezet waar je liefst helemaal niet over wilt denken.
Maar koester de mensen die je hebt en laat ze af en toe een beetje van jezelf zien, die mensen vinden JOU leuk Marloes, om wie jij bent, wat dat op dat moment ook is.
Liefs,
Ilse
Hoi Marloes,
Wat heb je het weer prachtig omschreven. Zou zo een link op mijn eigen site willen zetten met de tekst: lees het stuk van Marloes van vandaag zo voel ik het ook !!!!!.
Ook ik vindt het af en toe best wel moeilijk om te zien dat de hardste lopers van het begin nu weer over zijn gegaan tot de orde van de dag. Er zijn er nog maar weinig die bijgehouden hebben dat komende week de laatste kuur er al weer aan gaat komen en dan vervolgens schrikken als ze horen dat je daarna 7 weken lang elke dag het ritje naar het ziekenhuis moet gaan maken i.v.m. de bestralingen.
Dit wordt inderdaad allemaal voorspelt en live goes on voor iedereen om ons heen en hopelijk voor ons ook weer over een tijdje.
Voorlopig moeten we hier eerst nog maar eens doorheen en dat gaat ook zeker lukken maar ondertussen is het best wel eens heel erg lastig.
Liefs
Carla
IK HOU HEEEEEEEEEEEL VEEL VAN MIJN ‘KLEINE’ ZUS!
tot woensdag
kus
Jee Meisje…..wat een heftig stukje zeg! Pfff een en al herkenning hoor. Bij het lezen van jouw stukjes dacht ik steeds al van “wat houd ze zichzelf toch goed”, het kan niet zijn dat je soms ook effe een schreeuw wilt geven! Natuurlijk is het niet niks, verdorie he, je bent 25 en je moet het allemaal maar effe meemaken he…. Lastig om te zien he dat mensen doorgaan met het leven, maar dat gebeurd bij jou ook: alleen is jouw “orde” van de dag helemaal drastisch en op een vervelende manier veranderd! Het word anders…....je hebt helemaal gelijk! En juist op die momenten wil je zo graag dat er niet “toevallig” iemand aan je vraagt hoe het gaat, je wil nergens om vragen. Het is een lastig parket. Vandaag in het ziekenhuis kwam ik de verpleegkundige tegen die mij de vorige keren verzorgd had na de operatie, ze kende mij nog en zei nu ook tegen mij “je deed zo ontzettend stoer toen”. Maar je MOET, je gaat door en gaat ERvoor, ondertussen zit daar ook nog je emo-kant he…geef het de ruimte hoor. En Vicky klinkt als een topvriendin!!
Een dikke knuffel voor jullie allebei! X van Babsie
Hoi!
ben heel benieuwd naar het intervieuw! laat je het de nog even weten als het blad in de winkel ligt? Ik las dat je de bestraling 2 weekjes gaat uitstellen. Fijn voor je dat je dan toch naar Vlie kan! Hoop dat je er bent als ik kom met Myra!Wij gaan vrijdag 27 juli.veel sterkte weer! Liefs Annelies
Hoi lieve Marloes,
Ik lees net je site, inderdaad een heftig stukje, maar wel goed dat je dit nu opschrijft. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het ook moeilijk heb gevonden in het begin, wat voor plaats heb ik, die jou nog maar net een klein beetje ken, in jou leven. Je kent t wel, je hebt A-vriendinnen, B-vriendinnen. Ik ken jouw sociale club vrienden en familie niet! Heb je er genoeg aan, zou je willen dat ik langs kwam of is een kaartje en een mailtje wel genoeg? Misschien een tip om gewoon heel praktisch aan te geven wat je zou willen. bijvoorbeeld: zou je een uurtje bij mij langs willen komen thuis, altijd onder voorbehoud natuurlijk, dat je pas op het laatste moment kan zeggen of je het aankan. Ik zou dat heel handig vinden en misschien zelfs wel meer mensen. Wij weten ook absoluut niet wat jij precies moet meemaken en waar je behoefte aan hebt!! Maar je bent wel in ieders gedachten….
Nou, genoeg sociotalk: ik kom toevallig ook naar het eindfeest kijken (het is niet mijn werkdag dus ik kan lekker met jou langs iedereen om te kijken).
Ik moet wel een klunzige ridder spelen bij de opening!! Waaaahhh!!! Mezelf even voor schut zetten. Dat ben ik wel gewend na zaterdag!!
‘S avonds ga ik even een uurtje naar Rotterdam met een vriendin dus wie weet heb je wel puf. En anders wachten we gewoon tot je weer beter bent!
Over twee weken trouwen, waaaahhh!! Spannend he? Heet ik straks Rosanne Vellekoop
hihi. Dikke kus
GA NÓG MEER KAARTJES KOPEN!!!!
XXXXX
lieve Marloes,
Ik vind het prachtig hoe je hier hebt omschreven hoe je je voelt. Hoe jij het ziet dat de andere om je heen reageren. Mijn exvriend ook met kanker is net als jij. Ik denk dat hij dit ook zou willen zeggen. Ik ga hem toch maar opzoeken en ook kaartjes sturen. Ik twijfelde eerst nog, weet niet waarom. Maar denk dat als ik jou zo hoor het zeker welkom is.
Ik ben heel benieuwd naar het interview en ga het blad zeker kopen!
Veel sterkte nog meis,
Liefs
Agnes
Hey scheetie!
Mooi stukje…. denk aan je! Zie je snel weer! Nog maar 5 weekjes!
kusssssss
Lieve Marloes,
weer zo ‘n prachtig stukje. Het brak mijn hart in twee. Je kunt ook zo mooi schrijven. Denk iedere dag aan je! Kus Yvette
Hoi meis,
Heftig maar realiteit! Ik snap hoe jij je voelt, je hebt het gevoel dat iedereen overgaat tot de orde van de dag en jij niet…MAAR: Ik denk dat ik voor iedereen die deze site leest spreek, als ik zeg dat we toch allemaal elke dag wel aan je denken! En dan ben ik nog een van de ““gelukkigen”“ die ook vaak nog ff aan je kan zwaaien! Toch vind ik het ook lastig: als ik je zie lopen/auto instappen, denk ik : zal ik ff naar buiten gaan….?!?! (om het vervolgens ook niet te doen)In ieder geval: weet dat ik aan je denk, en weet dat als je je eenzaam/alleen/verdrietig/down of somber bent, mijn senseo altijd stand-by staat! trouwens…. hij staat natuurlijk ook stand-by als je je goed/lekker of vrolijk voelt.
Adios!
Diane
Marloes, geniet van je weekend en sterkte maandag met de laatste. Ik liep echt op wolkjes het ziekenhuis uit. Klaar!!!! :-)
zo, dat hakt er wel in zeg. goed van je dat je dit zo durft te schrijven. een vriendin van mij(ook borstkanker, chemo en bestralingen net achter de rug) heeft dezelfde ervaring, sommige mensen weten er geen raad mee, gaan het contact dan maar uit de weg, maar dat betekent vaak niet, dat ze niet meer aan je denken. ook ik leef op afstand met je mee. sterkte de komende week en dan lekker vakantie! kus, tonny
Beste Marloes,
Wat een herkenning zijn jouw stukjes. Ik begin donderdag aan mijn 2e TAC kuur en zie er tegen op, maar jouw woorden geven mij weer moed. Dank!
groet, Kim
Hai Marloes,
Sterkte vandaag met de laatste!
Ik moest van mijn ouders doorgeven dat ze vanuit Frankrijk elke dag aan je denken!
Nogmaals sterkte meid, je kan het!
Liefs
Hoi Marloes,
wat herkenbaar wat je schrijft, ik heb dan geen verschrikkelijke ziekte zoals jij hebt maar ben wel al 2 jaar ziek, met veel pijn, en om eerlijk te zeggen hoe het nu echt met je gaat is heel erg moeilijk, toevallig laatst een gesprek met een vriendin hierover gehad die mij eigenlijk een beetje verweet dat ik nooit eerlijk zeg hoe ik me echt voel, en dat maakt het moeilijk voor mensen vertelde ze, maar je wil geen zeur zijn dus je zegt al snel, het gaat wel, je kan je daardoor heel eenzaam voelen en het erge is, zo men zegt, dat doe je zelf, ik vind het al knap hoe je dit dagboek bij houd en kan heus wel me inleven dat als je heel positief bent dat je je toch klote kan voelen, dat is toch logisch, meid hou je sterk en geniet straks lekker van je vakantie, en twijfel nooit aan jezelf, niet iedereen kan zich makkelijk uiten, maar je kan het wel proberen en dat doe je nu :)voor mij blijf je dappere Marloes.
dikke knuffel,
Yo
Beste Marloes, ik had via Google ‘de kleine arena’ingetikt. Ik wilde kijken of er een site van is voor de tekst van ’1,2,3, ...’. Ik ben dit jaar namelijk maar 1 week op Vlieland geweest en ken daarom het lied niet goed. Tijdens het zoeken kwam ik op deze site. Ben jij ‘stoere Sam’? Ik kom al sinds 2000 op Vlieland en ben vaak bij jullie theater geweest. Ik vind het heel erg dat je ziek bent (mama heeft uitgelegd wat het is) en ik hoop dat je gauw beter wordt! liefs van Lieke (8 jaar – fan)
Zeker een heftig stukje, maar heel goed!!! Hierin laat je zien dat je wel degelijk meer van jezelf durft te laten zien dan alleen maar de ‘Ik trek het allemaal wel (met humor) Marloes’.
You go girl!!!
Liefs xx
Rianne
ps. Ik denk dat het voor een enkeling inderdaad best moeilijk is om je stukje te lezen, want iedereen vraagt zich wel eens af hoe nou precies te reageren in deze lastige en soms emotionele situaties, maar als ik het zo zie en lees heb je heel veel lieve schatten om je heen!!!