Een heftige thuiskomst...
Het einde van mijn vakantie en het vertrekken met de boot was dit keer niet zo vervelend als normaal. Ik had namelijk iets heel leuks in het vooruitzicht: Loesje was thuis uit Australië!
Mijn lieve nepzusje die alweer veel te lang weg was! Ik heb haar heel erg gemist, ook heel raar dat ze zo ver weg was. En er is natuurlijk ook zoveel gebeurd. Gelukkig hadden we wel regelmatig contact via onze beide sites.
Ik heb geprobeerd om mijn krullen heel hard te laten groeien zodat we nu eens echt zusjes lijken, maar helaas. Mijn haar is sinds gister wel begonnen met groeien, eerst zat er een soort babydons laagje op, met haartjes die zo wit waren als toen ik het altijd verfde. Vanaf vandaag komt er ook een hele donkere gloed over mijn hoofd en doet mijn hoofdhuid best wel zeer. Het voelt als een soort haarpijn, als wanneer je te lang een staart hebt gehad, en jeuk tegelijk. Maar weer donker haar dus! En maar duimen voor krullen…Misschien helpt het als ik ‘s nachts krulspelden op m’n hoofd plak hihi.
Het was ontzettend fijn om Loes weer te zien. Maar ook zo raar! Zomaar haar weer vast houden. We hebben lekker met zijn allen staan huilen midden op straat.
Daarna zaten we gezellig in de tuin, een soort welkomstborrel voor Loes. Ik zat net lekker Pablo, Loes haar nieuwe liefde, opgedoken en meegenomen uit Australië, uit te horen, totdat ik mijn vader met tranen in zijn ogen zag lopen. Koos en Yvonne waren net binnengelopen en die vertelde iets wat een flinke donderslag voor me was, Koos blijkt een kwaadaardig gezwel op zijn nier te hebben. Hoe of wat is nog niet helemaal duidelijk, hij lijkt er op tijd bij te zijn, maar gadverdamme daar is die kloteziekte weer! Net nu het weer even beter gaat, net nu alles weer wat rustiger is.
Het slaat niemand over, en alles is relatief. Ik blijf de clichés uit mijn mouw schudden, maar bah wat zijn ze waar.
Een van de dingen waar ik op het moment best moeite mee heb, is dat ik bang ben dat het inderdaad erfelijk blijkt te zijn en dat ik de laatste nog niet was in mijn familie. Nu komt er ineens iemand buiten mijn familie! Maar dan wel net zo dierbaar.
En dan blijkt ook wel hoe vers alles nog is, ook al lijkt het allemaal al zo lang geleden. De operatie, de uitslag, de spanning over of het uitgezaaid is, de vele gesprekken in het ziekenhuis… Alle emoties schieten weer voorbij.
Gelukkig is ook Koos nuchter en positief, en heb ik er alle vertrouwen in dat het bij hem ook goed komt. We gaan nu samen op naar een wintersport waar hopelijk alles achter de rug is, toch??
Maar Koos, dat je met skiën mijn bochtjes moest volgen, wil niet zeggen dat je dat nu ook moet doen!! Bij die kankerbocht had je gewoon in een rechte streep door moeten gaan hihi.
Een heftige thuiskomst dus. Daarbij had ik vannacht ook maar een paar uurtjes geslapen omdat ik gister mijn laatste avond goed heb gevierd in de Zeevaert en lekker weer even naast Jonathan heb geslapen.
Ik ga nu nog even een kopje koffie drinken en taart eten.
Mijn laatste taart voorlopig, want vanaf morgen ga ik die kilo’s die eraan zijn gevlogen weer naar huis sturen. Stoppen met snoepen dus en beginnen met hardlopen. Ook lekker om mijn conditie weer wat op peil te gaan brengen. Ik hoop dat ik het volhou, maar ik ben vol goede moed!
thuis geschrokkenReageer ↓
Volgende stukje:
Wie straalt het hardst?
Naar de voorpagina
Reageer
Ik vind het jammer voor je dat het vakantiegevoel zo snel al weer getemperd moest worden. Ik ken Koos niet volgens mij maar ik wens hem ook veel sterkte toe.
Wel uitkijken met de wintersport he, er komen nogal wat mensen in het gips terug.
Verdorie wat een domper!!
Ik bewonder trouwens je voornemens. Wat een energie spreekt daar uit. Lijnen en hardlopen. Pfff als ik er aan denk word ik momenteel al moe. Maar ik zal er ook aan moeten, want de (troost)kilo’s vliegen er bij mij ook aan!!
Hey Marloes,
Daar ben je weer!! Maar wat een thuiskomst zeg…...jeetje, die hele achtbaan gaat voor Koos draaien en bij jou komt ie in een flashback weer voorbij, ik kan het me voorstellen… Sterkte voor Koos van mij!
Vandaag jouw eerste bestraling, hopelijk valt het allemaal mee.
Ik heb aan je gedacht, maar lekker met rust gelaten ;-) Knap je!! Hihihi.
Ik denk aan jullie!
Kus van Babsie
hoi marloes,
Jammergenoeg woon ik te ver weg om je even te rijden en heb ik een klein meisje die Rotterdam wel erg ver vind. Anders was ik er zeker geweest, ondanks dat we nu nog maar zo weinig contact hebben denk ik veel aan je. Wat heb je genoten op Vlie! (deed je eigenlijk altijd al, maar nu misschien nog meer?) liefs Doutzen
Hee Marloes, aan je verhaaltjes te lezen heb je weer een heleboel vitamine V (Vlieland) tot je genomen. Dat doet een mens altijd goed.
Veel sterkte met de bestralingen en ook veel sterkte gewenst aan Koos. Wat een ellende !
Zet’em op en we zien elkaar vast binnenkort weer op Vlie.
Groeten Esther, Frank en Tim
Lieve Marloes,
fijn dat je zo’n leuke vakantie hebt gehad. Heel vervelend weer zo’n stomme terug keer.
Kus Yvette
Lieve Marlous,
We missen je hier nu al ….Veel succes met je nieuwe donsjes op je hoofd en we hopen je gauw weer te zien op Vlie…XXX Sytze & Anneke
He laivie
Ik had je wel willen zien schitteren in de kleine arena. Helaas waren we toen al weer van het geliefde eiland af. Meisie zet hem op met alles te verwerken. Ik stel voor dat je gewooon een hele mooie zonnebloem op je muur in je nieuwe huis verft. Dan straalt het altijd in je huis. En nee niet door de chemo maar gewoon door de zon. Ik wil je wel helpen maar ik mag eigenlijk niet meer verfen. Haha goed excuus he nu mag Geert alles verfen. Bovendien zit mijn buik nogal in de weg. Ik schop en stoot echt overal tegenaan en waar ik denk nog wel tussendoor te kunnen dat past ineens niet meer. Haha maar Loes wil je vast wel helpen, hoewel als ik me loes met een kwast en verf voorstel…. ik weet niet of dat wel goedkomt. hahaha
LIefs José
oehoeee! yes.
mijn lieve zus en ouders komen morgen weer naar vlie!
mis jullie al na 4 dagen…
tot morgen
kus
Hoi Marloes!
Ik volg je verhalen nog steeds en na mijn vakantie was ik erg benieuwd hoe het met je ging! Maar zo te lezen gaat het goed! Fijn!
Heel veel succes met de bestralingen en veel plezier met het opknappen van je huisje! Rotterdam is leuk! (ik woon er ook al een paar jaar :p)
Groetjes Berte
Hey Marloes,
Heb net je hele weblog gelezen. Had natuurlijk via de Vlietamtam gehoord dat je ziek was en zag nu de link naar deze site op Hyves. Heftig zeg, heb wel wat traantjes weggepinkt… (vooral bij de stukjes van je pa, die kan schrijven zeg!)
Ik wil je vanuit Groningen een hart onder de riem steken: veel sterkte met de bestraling en met het oppakken van je leven daarna.
We zien elkaar wel weer op Vlie!
x Noor (en Mattijs).
Lieve Marloes.Lang niets van me gehoord maar ik denk wel aan je hoor.Op Vlie ben ik je misgelopen,jammer.De thuiskomst was niet fijn maar met jullie familie sla jij je ook hier door heen.Leuk van die donsjes en dan ook nog donker.Heb geen idee hoe jij er uit ziet met donker haar.Op vlie was het altijd gebleekt door de zon.Liefs Sya
Ha wijffie! Wat een ontzettend nare thuiskomt..ik kan me voorstellen dat je daar gewoon kapot van bent en het gevoel hebt dat ze jullie steeds in deze dingen niet vergeten. Ik weet ook niet zo goed hoe ik het anders moet zeggen, maar ik vind het fijn om te lezen dat hij er ook positief tegenover staat net zoals jij. Ook al is dat soms knap lastig! Ik heb bewondering voor je…Liefs