Live your life with GLAMOUR!

16 september 2007. Een half jaar en 3 dagen na die verschrikkelijke 13 maart. Een half jaar vol heftige gebeurtenissen en tegenstrijdige emoties. Een half jaar verder in mijn leven.

Ik vraag me af of ik de rest van mijn leven zo blijf doortellen. Operatie voorbij, uitslag gehad, weer een chemo achter de rug, alle chemo’s achter de rug, eerste bestraling gehad, over de helft van de bestralingen…

Door! Door! Door! Want ik leef nog! En ik blijf lekker leven, want het is veel te leuk! Lekker een huis kopen, voor later!
Hoofd naar boven, borst vooruit! Niemand haalt mij ooit nog onderuit. Ik kan alles aan, niet te verslaan!!! Zoals K3 zo leuk zingt, hihi.

Maar dan toch, zo alweer een half jaar later, neem ik even de tijd om ook eens terug te kijken, in plaats van steeds maar vooruit. Want hoe meer tijd er voorbij gaat, hoe meer ik me besef wat er in godsnaam allemaal al is gebeurd.

Ik leefde van moment tot moment, van gebeurtenis tot gebeurtenis. Ik dacht niet aan wat nog zou komen, maar ook niet aan wat al geweest was. Enkel en alleen aan nu, waar ik op dat moment mee bezig was. En dat was goed om mijn koppie boven water te houden, want dat is me wel gelukt.

Maar als je dan ineens stilstaat bij het feit dat er alweer een half jaar voorbij is, terwijl het voelt als een maand, besef ik me dat mijn leven echt even in een stroomversnelling was geraakt die nu langzaam bijna uitgekolkt is.

Het was soms ook wel erg fijn om alleen met de dag van vandaag bezig te zijn. Het gaf houvast. Nu ik voorzichtig wat verder durf te kijken dan vandaag, ben ik soms wel bang voor wat de dag van morgen brengt.

Het zit dan in hele kleine dingetjes. Beslissingen nemen over mijn huis bijvoorbeeld. (Beslissingen nemen gaat me op alle fronten trouwens niet zo heel goed af, heel irritant soms.)

Maar ook als ik weer ergens lees dat iemand na 2 jaar weer opnieuw borstkanker kreeg. Of als ik ineens weer een bobbeltje denk te voelen. Of als ik in spanning ben over de uitslag van iemand anders. Als ik weer ergens een schattig kindje zie of een zwangere vrouw, en me afvraag of dat ooit nog voor mij weggelegd is. Voorzichtig nadenken over de uitslag van het erfelijkheidsonderzoek die nog moet komen, en de consequenties daarvan.

Dingen die er soms voor zorgen dat ik nachten niet kan slapen, maar die ik gelukkig vaak ook goed kan relativeren. Of het de goede manier is weet ik niet, maar ik grijp dan altijd maar weer naar mijn methode: Pluk de dag, leef vandaag! Nu gaat alles goed, dus ik ben nu gelukkig. En wat straks komt, dat komt, maar dat is de volgende stap pas. En we gaan nog altijd stap voor stap vooruit.

Het afgelopen weekend heb ik een heerlijk meidenweekend gehad met mamma, Dianne en Renee. Cadeautje voor mamma’s verjaardag. (Verjaardagen, eigenlijk, hihi) Het was echt super gezellig, en lekker. (Bij deze een eervolle vermelding voor Sven voor de eettip!)

Ik heb vrij weinig last gehad van vermoeidheid, ik had gelukkig een paar goede dagen. Ook heb ik lekker zonder doekje rondgelopen. Ik geloof dat geen enkele Belg doorhad dat die gemillimeterde kop kwam door een paar chemo’s in plaats van dat ik een recalcitrante pot ben, hihi. Maar goed, misschien had ik het eerst op een ander volk moeten uitproberen dan Belgen natuurlijk.

Mijn haar groeit hard, maar niet hard genoeg. Het is dat de mensen om me heen verbaasd blijven kijken hoe snel het groeit als ze me zien, want naar mijn idee groeit het helemaal zo hard niet. Ik kan ook nog steeds niet goed zeggen of het nou krullen worden.

En dan als laatste een mededeling van commerciële aard:
KOOP ALLEMAAL DE GLAMOUR!
Want het interview met Vicky staat er in deze maand. Het is echt een ontzettend mooi verhaal geworden. Ik besefte me maar half dat het verhaal over mij gaat, mijn eigen verhaal. Weer zo’n moment waarop ik me besefte hoe snel de tijd is gegaan, en wat er eigenlijk allemaal gebeurd is.
Maar goed, ga snel de Glamour kopen! En nee, ik sta inderdaad niet op de cover zoals de inhoudsopgave wel doet vermoeden. Zelfs met pruik lijk ik nog niet zo op Angelina Jolie, helaas.