Het einde is in zicht.

Nog 2 bestralingen te gaan!
De laatste loodjes wegen zwaar. Ik ben begonnen aan het laatste traject van mijn bestraling, een boost gericht op het tumor gebied. Ex tumor gebied feitelijk, want die tumor hebben we al een tijd geleden de nek om gedraaid.
De straling richt zich nu op een veel kleiner gebied, en is ook nog eens sterker.

Meteen de eerste bestraling van deze serie hakte er al in, mijn huid was felrood. Alsof ik in slaap was gevallen in de volle zon. Omdat deze plek aan de zijkant en onder mijn oksel zit, schuur ik er langs met kleding en mijn arm, niet echt een fijn gevoel.
Na nog 3 van deze bestralingen is mijn borst erg pijnlijk, veel steken omdat het van binnen ook kapot is.
Maar, mijn huid is nog wel heel, met nog 2 te gaan zal dat hopelijk ook zo blijven.

Het einde is dus heel erg in zicht. Dat maakt me heel erg blij, maar tegelijkertijd ook wel bang.
Vanaf het moment van de uitslag kwam er zo’n enorme drive om te vechten vrij, Kom maar op! Dacht ik. Maak je borst maar nat, hier ben ik. (hihi, flauwe woordgrap, sorry)

Stap voor stap ben ik bezig geweest met strijden. Dat ging me zo goed af, dat het een hobby is geworden. En die hobby is bijna voorbij. Ik wilde me nu gaan inschrijven voor een cursus origami, maar dat verschilt toch iets te veel van elkaar denk ik.

Maar even zonder grapjes: de gedachte dat ik nu bijna klaar ben maakt me soms echt wel bang.
Ik heb alles gedaan wat ik kon, ik heb alles gegeven en me overal behoorlijk goed doorheen geslagen. Nu kán ik niks meer doen. Er ligt niks meer binnen mijn macht om de kanker uit mijn lijf te houden. Ik kan mijn energie niet meer stoppen in alle stappen van kankerbestrijding, ik ben mijn veilige leidraad kwijt.

Ik moet vertrouwen gaan krijgen in mijn eigen lijf.
En dat is moeilijk. Want dan komt die waarom vraag weer. Waarom krijg je kanker? En waarom krijgt iemand het twee keer?
Een vraag waar nog niemand een antwoord op weet, hoeveel dokters en wetenschappers er ook mee bezig zijn.
Ik moet vertrouwen hebben in mijn toekomst, juist ook omdat er zoveel dokters en wetenschappers mee bezig zijn. Als je ziet hoeveel de medische wereld op het gebied van kanker is ontwikkeld in de laatste jaren, dan heeft dat veel hoop voor de toekomst te bieden.

Ik moet proberen die angstige gedachten naast me neer te leggen. De zekerheid of het nou wel of niet terug komt, zal ik nooit krijgen. Maar feitelijk heeft niemand die natuurlijk.

Het is een soort russische roulette. En ik heb nooit zo van gokken gehouden.

Wijze les hier uit is leven op dit moment. Het gaat om nu, dat is de enige zekerheid. En ik moet zeggen dat dat iets is wat ik heb geleerd uit deze periode. Ik leef vandaag, en daar geniet ik van.
Of zoals Loesje zegt: “Pluk de dag, voordat je zelf in een vaas eindigt”.

De komende periode ga ik dus de regie van mijn leven grotendeels weer overpakken van de dokters.
En ik heb graag de touwtjes in handen, dus ik denk dat me dat wel zal gaan bevallen.

De komende 6 weken zijn gericht op herstellen, daarna pas mag ik weer voorzichtig aan werken gaan denken. Nooit gedacht dat een bedrijfarts mensen verbied om aan het werk te gaan, ik dacht altijd dat het andersom was…

Gelukkig verveel ik me nog altijd niet heel erg met al die vrije tijd. In mijn huisje is genoeg te doen en ik doe genoeg andere leuke dingen.
Zoals bijvoorbeeld Bokito kietelen met Jeroen in Blijdorp, en dankzij het weer kijken welke dieren er allemaal kunnen zwemmen.
Ook kan ik weer lekker op stap af en toe, was gezellig he Annelies!
Ik kreeg die avond overigens ontzettend veel complimenten over mijn koppie.
“Mag ik zeggen dat je echt de meest sexy vrouw bent die hier rondloopt? Jij hebt echt lef dat je dat durft, je haar eraf scheren.”
“Nou dat is niet echt een kwestie van lef”
“Nee? Was het een weddenschap?”
“Nou, nee, meer een paar chemokuren…”
“Echt?! Jeetje, vandaar dat je zoveel kracht uitstraalt!”

“Wist je dat je echt mooi bent? Ja als je zonder haar zelfs mooi bent, dan ben je echt knap!”
“straal!!”

Je begrijpt, een goede avond voor mijn ego. Ik ben nooit zo onzeker geweest en deed wel vaker extreme dingen met mijn haar, maar nu is dat vertrouwen toch wel behoorlijk verminderd.
Ik denk van iedereen die iets positiefs tegen me zegt dat dat vast komt uit medelijden, of zelfs doordat ze een weddenschap hebben met vrienden.
Niet echt een verandering waar ik blij mee ben, hopelijk komt het wel weer terug.

Dit weekend mamma’s verjaardag vieren, maandag en dinsdag nog naar het ziekenhuis. En dan het weekend daarna hard feest vieren op Vlie!