Ik ging op stap om te gaan stappen toen ik me verstapte.

Tja en dan ineens een snelle update.

Omdat ik een beetje bang was dat ik in een gat zou vallen als ik klaar was met bestralen, heb ik mezelf gisteravond maar in het trappegat gegooid.

Ik was even snel in mijn nieuwe huisje voordat ik gezellig met Annelies en mijn zusje ging stappen. Toen we weggingen wilde ik blijkbaar iets te snel en lag ik ineens beneden, met mijn been in een rare kronkel nog halverwege de trap.

En meteen heel veel pijn dus! Van de buurvrouw kreeg ik een zak ingevroren erwtjes om op mijn voet te houden, die er het meest pijnlijk aan toe was.
Originele manier om kennis te maken met je buren toch??

Dat werd dus uiteindelijk weer een avondje SEH. Eenmaal daar binnen ontdekte ik weer een voordeel van kanker: Ik hoefde niet in de wachtkamer te wachten maar mocht meteen door. De aardige dokter die me verwelkomde zag in de computer mijn hele dossier en had zo met me te doen dat ik meteen door mocht.

Er zijn een boel foto’s gemaakt, maar ik heb gelukkig niks gebroken. Wel flink gekneusd en ik kan je vertellen: Dat is erg pijnlijk!
De komende dagen moet ik rust houden en met m’n pootje omhoog. Niet dat ik iets anders kan, want op krukken lopen gaat niet doordat mijn bestraalde borst pijn doet en mijn polsen ook zeer doen van het vallen.

Gelukkig is mijn bed mijn beste vriend en ben ik weer eens erg blij met mijn laptopje op mijn schoot.

Ik heb best pijn maar kan er stiekem ook wel een beetje om lachen.
Dat konden pappa, Loes en ik gister in het ziekenhuis ook.
Pappa bedacht de titel van dit stukje, en volgens Loes was ik over mijn writers block gestruikeld.

Maar hoe het nou precies kwam? Misschien omdat de trap net gedweild was.
Nooit gedacht dat een wekelijks schoongehouden trappenhuis ook nog in mijn nadeel kon werken, was ik eindelijk blij van die kattepisluchten af te zijn in mijn oude huis…
Alhoewel het waarschijnlijk meer gelegen zal hebben aan mijn goedkope schoenen zonder profiel, of aan een combinatie van die twee.

Maar, terugkijken heeft geen zin, gebeurd is gebeurd. Ik baal wel dat feesten op Vlieland er waarschijnlijk volgend weekend niet in zit.
Maar elk nadeel heb z’n voordeel:
Ik heb een legitieme reden om een nieuw paar schoenen te kopen, hihi.

P.s: Miertje, denk aan je!