Me siente muy bien!

Oftewel, ik voel me goed!
Terwijl ik mijn tas aan het inpakken ben voor Spanje, toch nog even een stukje.

De laatste tijd ben ik alleen maar leuke dingen aan het doen.
Ik had er wat moeite mee dat ik nog niet mocht gaan werken, maar ik moet zeggen dat ik nu ook wel kan genieten van mijn vrije tijd.
Ik heb me er bij neergelegd dat het nog even niet kan.
En, belangrijker nog, ik heb ook wel ervaren dat het nog niet kan.

Mijn artsen hadden weer gelijk, de echte verwerking begint pas als je klaar bent met behandelen.
Voor ‘het zwarte gat’ ben ik nog steeds niet bang, mocht ik aan die rand staan dan heb ik genoeg puin verzameld om dat er in te flikkeren, zodat ik over een rechte weg door kan lopen.

Maar ik merk wel dat mijn leven echt niet meer hetzelfde is als voordat ik ziek werd. Ik ben klaar, maar zo voelt het niet!
Je zou zeggen alle behandelingen zijn achter de rug, nu weer terug naar het gewone leven, maar dat leven is niet zo gewoon meer.

Het is een heel dubbel gevoel, aan de ene kant lees en hoor ik elke dag verhalen die zoveel heftiger zijn dan het mijne, aan de andere kant zie ik mensen die zich druk maken om dingen waarvan ik denk… tja!

Het is niet meer allemaal hetzelfde, ik kan niet terug naar mijn gewone leven. Ik merk met veel dingen dat ik veranderd ben, dat ik anders tegen dingen aankijk. In veel situaties is dat positief, soms is het even wennen. Ik moet gewoon even opnieuw mijn draai zien te vinden.
Dat gaat goed, maar dat is niet in één dag gedaan. Ik voel me in ieder geval rustig, ben nog steeds aan het genieten van alles.
Het zal straks ook sneller gaan als ik lekker in mijn eigen huisje zit. Dat zal niet voor de jaarwisseling zijn, maar het schiet wel al op! De leuke dingen gaan nu komen, gisteren heb ik bijvoorbeeld de tegels voor mijn badkamer en toilet uitgezocht.

Verder ben ik dus voornamelijk bezig met leuke dingen, zoals ik eerder al zei.
Vorige week ben ik in tapasbar de Dijk gaan eten met alle meiden van de keek. Ontzettend gezellig en lekker! We hebben erg gelachen, vooral toen Loes en ik gingen proberen hoe krullen bij mij staan. Ook waren er een paar traantjes.
Ik heb een lekkere fles Cava gekregen van de eigenaar, top!

De afgelopen weekenden heb ik ook weer lekker feest gevierd, eerst op Vlie en vorig weekend in Rotterdam. Erg gelachen! Ik ben blij dat ik weer lekker op stap kan. Alleen mijn voetje nog beter, dan kan ik ook weer lekker uit mijn dak gaan op de dansvloer.

Eind november start ik waarschijnlijk met een revalidatiecursus, Herstel en Balans. Eerst werd dat niet vergoed door mijn verzekering, maar dat blijkt nu gelukkig wel zo te zijn!
Het is de bedoeling dat ik straks 2/3 keer in de week ga trainen onder begeleiding van fysiotherapeuten.
Dan zal het hopelijk snel gedaan zijn met mijn vermoeidheid en is mijn conditie weer zo dat ik alles kan doen wat ik wil, en niet meer rekening hoef te houden met dat ik nog op halve krachten loop.

Ook horen er gesprekken met psychotherapeuten en lotgenoten bij deze cursus. Daar ben ik wel benieuwd naar, omdat ik merk dat ik toch wel veel jonger ben dan de meeste lotgenoten. De thema’s zijn bijvoorbeeld, hoe vertel ik dingen aan mijn man en kinderen. Ik ben vooral benieuwd hoe en wanneer ik het vertel als ik een nieuw iemand ontmoet. Ik merk dat ik toch met andere dingen zit dan de meeste vrouwen, omdat ik in zo’n andere situatie zit.

Deze maand heb ik een intakegesprek om te kijken of het echt iets voor mij is. Ik heb er wel zin in, in ieder geval!

Nu ben ik dus bezig met mijn tas inpakken, want zaterdag ga ik naar Spanje! Ik heb zo’n zin om Jonathan weer te zien, om te zien wat hij daar doet en om lekker van alles te gaan genieten.
Nog 3 nachtjes slapen, en als ik nu snel naar bed ga zijn het er nog maar 2.
Dus… Buenos noches, beso!