I'll huff and i'll puff, and i'll blow your house down?!

Lange tijd is het stil geweest op mijn site, nu eindelijk weer een update.

13 maart 2007 stortte mijn wereld in, ik kreeg te horen dat ik borstkanker had. Sinds die tijd is mijn leven in een wervelstorm terecht gekomen en ben ik er op de automatische piloot doorheen gevlogen. En ook echt gevlogen, want de tijd ging verschrikkelijk snel.

Zo snel, dat het besef van wat er nou eigenlijk gebeurd is, pas achteraf kwam.

En dat besef kwam hard aan. Als een vogel op de voorkant van een boeing, als een landing van datzelfde vliegtuig zonder landingsgestel, als een huis opgezogen in de wervelstorm.

Het verwerken ging op zich goed, ik genoot van alles waar ik van kon genieten. Een heerlijk pluspuntje van deze hele periode, kunnen genieten van de meest simpele dingen.

Ik ging naar Spanje samen met Cees, Tonny en Jona, om even tot rust te komen, even weg uit mijn wereldje waarin ik de afgelopen maanden zo intensief had geleefd.

Spanje was heerlijk, op en top genieten. Bergen verzet en bergen beklommen, bergen gegeten en gedronken. Bergen emoties uitgesproken en geborgen. Na een verschrikkelijk relaxte terugreis waar ik alleen maar op de achterbank heb liggen hobbelen, was ik weer thuis.

Meteen maar even oma bellen om te vertellen hoe goed het ging, hoe ik had genoten. Oma was weinig enthousiast, wat erg vreemd is voor een oma en vooral voor die van mij. Ik maakte me zorgen en vroeg wat er was. Na lang aandringen kwam eruit dat ik mijn tante maar moest bellen. Toen wist ik genoeg.

De uitslag van het erfelijkheidsonderzoek was in mijn vakantie binnen gekomen. Mijn tante is erfelijk belast met het BRCA1 gen. Dat dit voor mij zo goed als zeker hetzelfde betekende, besefte ik me meteen. Gek, tot die tijd besefte ik me dat namelijk niet. Ik was er al voor gewaarschuwd door de artsen, gezien mijn leeftijd en familiegeschiedenis. 1 + 1= 2, maar ondanks dat ik mijn rekentoets op de PABO in één keer gehaald heb was die rekensom voor mij te moeilijk. Een soort zelfbescherming denk ik, of een fase van het stap voor stap leven waar ik mee bezig ben. Pas met iets bezig zijn als het daar daadwerkelijk tijd voor is. Die tijd was dus nu, of ik het nou wilde of niet.

En daar was die wervelstorm weer. Ik werd opgezogen en rondgeslingerd, ik tolde rond in allerlei emoties, beslissingen, gesprekken. De mogelijke consequenties knalden me om mijn oren: tot 80 % kans op terugkeer van mijn kanker, niet alleen in mijn borsten maar ook in mijn eierstokken. Borstamputatie. Borstreconstructies. Eierstokken verwijderen. Misschien wel geen kinderen meer kunnen krijgen? In ieder geval niet meer onbezorgd. Renee. En van mijn zusje blijf je af verdomme, dat weet ondertussen iedereen! Het besef dat het niet meer alleen mij aangaat dus, en ervaren dat iedereen daar anders mee omgaat. Dat dat soms pijnlijk kan zijn. Dat vertrouwen in het sociaal vermogen mijn lezers in deze situatie, discretie, respect en voorzichtigheid om de hoek komen kijken.

Op het moment is het even windstil. Ik weet alleen nog niet of ik in het oog van de storm zit, of dat ik al ben neergekwakt.

Ik denk het laatste, en ik probeer nu voorzichtig te repareren wat er stuk gegaan is. Mijn kracht is gelukkig nog heel. Die kanker komt in mijn lijf niet meer terug, hij moest eens durven. Door gaan we, maar de angst heeft wel terrein gewonnen.

Onbezorgheid is voorgoed verleden tijd, maar als ik dat een goed plaatsje geef moet het te doen zijn. Mijn glimlach is er ook nog, en voor pappa heb ik mijn kuitje in mijn wang nog maar wat dieper gegroefd. Lachen helpt, hoe niet grappig dingen soms ook zijn.

Mijn lichaam is nog heel. Getekend, maar heel. Nog wel. Verder snijden in mijn lichaam zou verstandig zijn, al is het een keuze. Maar 80% kans op terugkeer, is dat een keuze? En wie mij kent, weet dat ik niet kan kiezen. Zeker niet zulke verschrikkelijke keuzes. Keuzes die ik absoluut nog niet kan maken. Het gaat hier wel om mijn borsten waar ik verschrikkelijk blij mee ben, ondanks dat ze de fout maakten een bobbeltje in onderhuur te nemen. En dan mijn eierstokken! Kinderen betekenen alles voor me, ik wil niets liever dan mijn eigen kinderen op de wereld zetten en groot brengen. Kan dat wel? Is dat uberhaupt nog wel verstandig, gezien de erfelijkheid? Doe ik dat dan nog eerst? Hoe lang moet ik dan nog wachten? Dat kan toch niet alleen? Vind ik dan nog wel iemand? Hoeveel tijd heb ik dan nog? Zit er dan niet veel te veel druk achter? Vragen vragen keuzes keuzes… De antwoorden en beslissingen zullen nog even op zich laten wachten.

Eerst wil ik mijn leven weer rustig hebben. Niet persé windstil, af en toe een flinke hollandse storm mag best. Als het maar weer stabiel is, in mijn eigen huisje en weer lekker aan het werk.

Mijn keuze voor nu is dus dat ik de keuzes voorlopig nog uitstel. Dat geeft me rust, al voelt het af en toe nog wel een beetje naïef. Het blijft als een donderwolk boven me hangen. Een wolk die soms ver weg is geblazen, maar net zo snel weer recht boven me aan het flitsen is. Om hem te negeren en misschien wel weg te jagen, probeer ik zo vaak mogelijk van de zon te genieten.

En dat gaat eigenlijk steeds beter. Zelfs nu de storm zich van mij binnen naar buiten heeft verplaatst. Ik word weer rustiger en vrolijker. Ik kan de chaos wat meer overzien, en ben hard bezig het weer op een rijtje te krijgen.

Omdat ik zelf mijn woorden kwijt was, had ik ook moeite om ze uit te spreken. Ik kon niet schrijven op mijn site, want ik kon de juiste woorden niet vinden. Ik kon niet vertellen wat er was, want ik wist niet waar ik moest beginnen. Ik kon niet vragen om hulp, want ik kon niet eens benoemen wat er nou precies is.

Ondertussen vind ik steeds meer woorden terug. En ben ik vanaf vandaag ook weer begonnen om ze hier op te schrijven, in mijn eigen woordenboek.

Sorry dat ik zo lang sprakeloos ben gebleven, jullie weten nu waarom. Ik was even omver geblazen, maar ik sta weer rechtop. Ook Marloesje kan de grote boze wolf wel aan! Je kan blazen wat je wil smerig wolfje, mijn huisje blijft overeind!