En ook maar weer een update van pappa...

Don’t be afraid of the dark
Door gastschrijver Pappa

“Wat was jouw gelukkigste moment?” is de vraag. Ik zit met vrienden na te tafelen na een gezellig etentje. We zijn met zeven stellen. De “Keek”, zo noemen wij ons vriendengroepje. Met een goed glas wijn in de hand ontspint zich een mooie discussie. Om beurten vertellen we over het moment dat in ons leven de meeste indruk achterliet. Als ik aan de beurt ben om over mijn moment te vertellen hoef ik niet na te denken.
“Dat was de geboorte van Marloes”, vertrouw ik mijn aandachtige toehoorders toe. Instemmend geknik is mijn deel, ze begrijpen me, we hebben allemaal kinderen.
Dan vertel ik ze over mijn moment. Het was heel vroeg op een zondagmorgen op 16 mei 1982 en het speelde zich af op de kinderkamer van ons gezellige dijkhuisje in Ridderkerk waar we toen woonden. Enkele jaren daarvoor had ik Tonny ontmoet en we werden waanzinnig verliefd op elkaar. Frank was toen zes jaar oud. Op 30 oktober 1980 trouwden we en was ik ineens een vader. Ik voelde me snel prettig in die nieuwe rol, het klikte, we hadden het fijn met z’n drietjes. Maar toen, op die morgen van de 16e mei, toen Frank voor het eerst zijn zusje op schoot had, toen klopte ineens alles en was voor mijn gevoel de cirkel gesloten, toen beleefde ik mijn mooiste en gelukkigste moment.
Mijn vrienden zijn ontroerd, hebben respect voor mijn moment, de discussie gaat door, de volgende mag over zijn moment vertellen.

Een paar weken daarna, het is zondagavond 28 oktober. Ik rijd met Tonny in de auto terug naar huis. We zijn samen een paar dagen in Parijs geweest. De zon gaat net onder en kleurt de hemel prachtig in een mengeling van geel en oranje. Uit de autoradio klinkt bluesmuziek van the Robert Cray Band:

Don’t be afraid of the dark, don’t be afraid, I’ll be there to guide you, so don’t be afraid of the dark.

We zitten zwijgend te luisteren naar de muziek. Een voldaan en gelukkig gevoel overheerst, het was een heerlijk weekend zo samen. We waren er aan toe na de hectische periode die we achter de rug hebben. In mijn overpeinzingen ga ik terug in die tijd. We beleefden hele moeilijke momenten, maar er waren er ook veel mooie en ontroerende momenten bij. Als gezin zijn we verschrikkelijk naar elkaar gegroeid, daar ben ik trots op.
Gelukkig zijn we nu in wat rustiger vaarwater gekomen. Marloes knapt wonderbaarlijk snel op, de energie komt weer terug, een rentree voor de klas is aanstaande. Komende weken gaan we hard werken om haar huisje in orde te krijgen zodat ze weer snel verder kan met haar leven.
Even denk ik aan die donkere wolk die nog ergens in de verte dreigt. Mijn zusje, zelf tien jaar geleden een slachtoffer van borstkanker, is een paar maanden terug begonnen aan een erfelijkheidsonderzoek. De ziekte van Marloes zorgde voor rinkelende alarmbellen. Voor de zomervakantie is er bij haar bloed afgenomen voor het onderzoek. Uitslagen zijn voorlopig nog niet te verwachten, zulke onderzoeken duren lang, rond de jaarwisseling hadden de artsen gezegd. Ik wil liever niet nadenken over een uitslag, zeker niet over een uitslag die ik niet wil horen. De consequenties van een foute uitslag zouden zo ingrijpend zijn voor Marloes, voor mijn gezin, voor mijn familie, ik wil er niet aandenken. Eerst genieten van de overwinning.

Om half negen rijden we de straat in, we verheugen ons op de vakantieverhalen van Marloes. Ze is een weekje met Cees en Tonny (die andere) naar Spanje geweest om Jonathan op te halen. Via dagelijks SMS-contact hadden we al begrepen dat ze een heerlijke week had, letterlijk bergen verzet en grenzen verlegd. Ze is die nacht ervoor thuisgekomen. Renee is voor het eerst een paar dagen alleen thuis geweest.
We parkeren de auto, slepen de koffer in huis en begroeten de meiden. Renee is strontverkouden en heeft een dikke keel, je kan ze ook niet een paar dagen alleen laten. Marloes heeft een wit bekkie en oogt vermoeid, dat is niet raar als je een hele nacht in de auto hebt gezeten.
“Hebben jullie het fijn gehad?” is hun vraag.
”Het was heerlijk, we hebben genoten, hoe is het met jullie? Jeetje, je haar is alweer gegroeid”.
Marloes glimlacht, “Je zus is vanmiddag langs geweest” zegt ze, “ze was vorige week in het ziekenhuis voor de uitslag van het erfelijkheids onderzoek. Er is vastgesteld dat ze de erfelijke afwijking BRCA1 heeft.”
Verbaasd kijk ik haar aan. “Ik dacht dat die uitslag aan het einde van het jaar verwacht werd”, antwoord ik.
Ik realiseer me niet hoe naïef mijn opmerking is, mijn brein stop met werken en springt in de veilige modus.
Vreemd genoeg denk ik aan mijn mooie moment, toen op dat kinderkamertje, vlak na de geboorte van Marloes. Ergens anders in mijn hoofd klink muziek,
Don’t be afraid of the dark, don’t be afraid………..